Odwiedzaliście już Toskanię? A może macie ją na oku?

Długo chodził za nami ten włoski region, zatem kiedy nadarzyła się okazja, bez wahania spakowaliśmy walizki i wyruszyliśmy w drogę.

Spodziewałam się, że będzie sielsko, liczyłam na piękne panoramy z alejkami wśród cyprysów, kolorowe pola i świetne wino. Jednak Toskania dała nam znacznie więcej. Jak za mocą magicznej różdżki zabrała nas do baśniowej krainy. Odnaleźliśmy oazę w złotach i zieleniach skąpaną. Uważam, że wybraliśmy idealny termin na odwiedziny Toskanii - okres pomiędzy majem, a czerwcem. Właśnie wtedy wzgórza z soczystej zieleni zaczynają stopniowo żółknąć tworząc niesamowite kolorowe dywany. Poranki są już ciepłe, a za dnia temperatura jest idealna na zwiedzanie jak i na relaks przy basenie.

Agriturismo Lucertola

Planując podróż do Toskanii zależało nam, aby zatrzymać się w miejscu, które będzie esencją tego pięknego regionu. Tak o to trafiliśmy do Agriturismo Lucertola. Co powiecie na zamieszkanie w agroturystyce pośrodku malowniczych terenów, gdzie naturę macie na wyciągnięcie ręki, a idylliczne toskańskie widoki prosto ze swojego tarasu?

Spędziliśmy błogie chwile w Agriturismo Lucertola, także, jeśli szukacie miejsca, które pozwoli Wam odciąć się od pędu codzienności, dobrze trafiliście. Uważam, że tak jak my docenicie Lucertole za wyjątkowy sielski klimat.

Agroturystykę wyróżnia jej zjawiskowe położenie. Wokół znajdują się kolorowe pola i malownicze panoramy, a cały teren agroturystki zaaranżowany jest pod wypoczynek. Znajdziecie tutaj przyjemny basen z przepięknym widokiem, zestawy ogrodowe i hamaki zachęcające na błogi relaks.

Agriturismo Lucertola  i Agriturismo Lucestraia prowadzi cudowna kobieta, w dodatku nasza rodaczka. Iwonka zadbała, aby nasz pobyt był wyjątkowy. Ogrom serca i pracy, który Iwona wkłada w prowadzenie agroturystki widać na każdym kroku. Dominuje tutaj magia detali i domowa ciepła atmosfera.

Wynajmując przestronny apartament, otrzymaliśmy dodatkowo dużo serdeczności, oraz wiele cennych wskazówek dotyczących tego pięknego regionu. Iwonka zainspirowała nas i pobudziła do odkrywania zakątków bajecznej Toskanii.

Dziękujemy za wszystko! Z przyjemnością będziemy wracać!

A teraz TIP dla Was! Rezerwujcie taniej bezpośrednio poprzez stronę agroturystyki - często są promocje i jest taniej niż na booking 😊

https://www.lucertola.eu/pl/

Magia poranków

Sentymentalny spacer o wschodzie słońca? Poranny jogging wśród gajów oliwnych, czy relaksująca kawa na hamaku? – każda odsłona była cudowna, dosłownie pokochaliśmy poranki w Agriturismo Lucertola.

Tuż o świcie toskańskie mgły otulają pofałdowane wzgórza. Ten moment dnia maluje najpiękniejsze obrazy. Wyobraź sobie rozproszone mgły, osadzone nisko nad polami i delikatne promienie słońca, które odbijają złote iskierki światła. Panujący klimat niepodważalnie staje się idealny dla każdego pasjonata fotografii i miłośników łapania chwili.

Jeżeli nie jesteś rannym ptaszkiem nic się nie martw, piękno Toskanii czaruje o każdej porze dnia 😊

Agriturismo Lucertola położona jest przy miejscowości Montecatini Val di Cecina. Lokalizacja ta jest świetną bazą wypadowa, na poznanie Toskanii. W okolicy znajduje się kilka wyjątkowych winnic, rozległych gajów oliwnych i średniowiecznych miasteczek na wzgórzach.

Saline di Volterra

Nieopodal Lucertoli leży miasteczko - Saline di Volterra. Bezpośrednio z agroturystyki jesteście w stanie zobaczyć jak dumnie prezentuje się na wzgórzach. Volterra, poprzez niezwykły klimat, który w niej panuje, stała się jednym z naszych ulubionych miasteczek, jakie zobaczyliśmy w tym regionie.

Volterra usytuowana jest na majestatycznym grzbiecie górskim. Leży na wzniesieniu 500 m n.p.m i może pochwalić się doskonale zachowaną zabudową średniowieczną. Spacerując wśród wąskich uliczek warto się zgubić i podziwiać liczne pałace, wieże i punkty widokowe.

Volterra znana jest jako miasto alabastru. Alabaster wydobywany i przetwarzany był już w czasach Etrusków. Obecnie na ulicach Volterry napotkacie wiele sklepów w których można zakupić wyroby takie jak wazony, naczynia, pieprzniczki, czy solniczki.

Miasteczko pięknie prezentuje się o zachodzie słońca jak i późnym wieczorem, kiedy zapalają się klimatyczne światła. Warto odwiedzić je o tej porze, a następnie po spacerze rozkoszować się lampką wina, czy wyśmienitą pizzą w jednych z tutejszych tawern.

Co robić w Toskanskiej krainie?

Przede wszystkim dać się „zgubić”.

Warto dać ponieść się fantazji i spontanicznie podążać przed siebie. W regionie pomiędzy Florencją, a Sieną, boczne i kręte drogi prowadzą do bajecznych, niewielkich miejscowości, winnic jak i bogatych posiadłości położonych na wzgórzach. Odnajdziecie tutaj średniowieczne zamki, wieże jak i liczne sielskie wioski, które znajdują się w tym regionie.

Wiele dróg wysadzanych jest cudownymi cyprysami. Przy drogach znajdują się gaje oliwne jak i pola maków. Warto więc odrzucić GPS, by odkryć jeszcze bardziej klimatyczne miejsca.

A gdyby tak nie kontrolować czasu?

Włoskie miasteczka mają swój niepodważalny urok, szczerze są naszymi ulubionymi w Europie. Te toskańskie czarują swoją historią, wąskimi uliczkami i malowniczym położeniem.

Tutejszy sielski klimat skłania, aby odrobinę zwolnić. Spokojnie spacerując, możecie odkrywać piękno regionu, przez przypadek trafić na znakomitą piekarnię i smakować włoskie specjały. Usiądźcie w kawiarni wśród lokalsów, gdzie popijając pyszną kawę docenicie trwającą chwilę.

Colle di val d’Elsa

Odwiedziliśmy wiele przypadkowych miasteczek, które pojawiły się na naszej trasie. Między innymi zaintrygowani średniowiecznymi murami na wzgórzu, trafiliśmy do Colle di Val d’ Elsa.

Miasteczko znajduje się w pobliżu Sieny. Usiedliśmy w kameralnej restauracji z przepięknym widokiem, gdzie piłam jednego z najlepszych Aperol Spritz w swoim koktajlowym życiu.

Poznać średniowieczną Sienę

Okolice Sieny to kwintesencja Włoch – zielono żółte wzgórza Toskanii porośnięte winnicami i gajami oliwnymi. Sama trasa z  Montecatini Val di Cecina do Sienny dostarczyła nam wiele krajoznawczych wrażeń.

Cattedrale di Santa Maria Assunta

Kiedy w końcu dotarliśmy do Sieny na każdym kroku czujemy tchnienie historii. Naszą uwagę zwraca przepiękna katedra: Cattedrale di Santa Maria Assunta, która bez wątpienia jest najważniejszym zabytkiem Sieny. Romańsko-gotycka katedra budowana była ponad 200 lat, od XII do XIV w. Obecnie zachwyca swoim obliczem przy Piazza del Duomo.

Spacerując chłoniemy niepowtarzalny klimat tego średniowiecznego miasteczka. Kwiaty, drewniane okiennice, gdzieniegdzie suszy się pranie. Mijamy spokojne wąskie uliczki z dala od tłumu, oraz gwarne place pełne uśmiechniętych turystów.

Miasto zabytkowej architektury - Lukka

Historyczne centrum Lukki wprowadzi w zachwyt nie jednego pasjonata architektury. W końcu Lukka zwana jest miastem stu kościołów. Spotkacie tutaj niesłychanie dobrze zachowane zabytki sakralne. Warto wybrać się na spacer i podziwiać renesansowe miasto. Przy okazji zjeść przepyszne lody na placu Piazza dell Amfiteatro, odwiedzić włoskie perfumerie i zakupić ręcznie robione mydełka.

Spróbować włoskie specjały

Koniecznie musicie dać się ponieść poezji smaków i popróbować lokalnych produktów takich jak wędliny i sery. Spotkacie tutaj jedyne w swoim rodzaju pecorino i marzolino!

Polecamy również przepyszne ciabatty z wędlinami jak finocchiona, czy capcollo. Rozpływają się w ustach!

Pamiętajcie, że Toskańskie przedmieścia słyną na całym świecie z produkcji oliwy z oliwek extravergine. To tradycyjny włoski skarb, który króluje na każdym stole.

Włosi pieszczotliwie mówią o oliwie „Oro in tavola”, czyli złoto na stole. Tym samym podkreślając szlachetność i drogocenność oliwy.

Bogactwo kuchni włoskiej tkwi w prostocie i jakości składników, co dumnie prezentuje się w całej dziedzinie kulinarnej.

Poszukać pocztówkowych widoków w Val d'Orci

Co powiecie na malownicze alejki z cyprysami, które prowadzą do niezwykle klimatycznych rezydencji? Val d'Orcia słynie z najpiękniejszych punktów widokowych w Toskanii. Właśnie stąd pochodzi większość słynnych widoków, które są wizytówką Toskanii.

Odwiedzić lokalnne winnice

Toskania winem i oliwą płynąca – tak podsumowaliśmy tygodniowy pobyt.

Region miejscowości Montecatini Val di Cecina w której się zatrzymaliśmy jest idealny na wycieczki, szczególnie po regionie Chianti, który słynie z krainy wina. Środkowa część Toskanii to gwarantowane malowniczo położone winnice jak i znakomite wino. Nie da się ukryć, że odnaleźliśmy swój element raju. W Toskanii rośnie kilkanaście odmian winorośli, które dumnie porastają wzgórza. Wiąże się to nie tylko ze wspaniałymi widokami, a idealną formą relaksu.

Fattoria Fibbiano

Jedną z naszych ulubionych winnic, która znajduje się raptem piętnaście minut od naszej agroturystyki to Fattoria Fibbiano. Pyszne wino i świetny klimat na miejscu.

Łapać chwilę!

Widzicie tego szczęśliwego Pana na zdjęciu?

O to zdjęcie, które staje się odzwierciedleniem prawdziwego i błogiego relaksu. Nie mogliśmy się powstrzymać, aby nie uzupełniło naszej galerii.

Wraz z Bartkiem i Olą zaplanowaliśmy ten wyjątkowy pobyt. Mam dla Was ciekawostkę. Bartek również prowadzi bloga. Jeśli macie ochotę zobaczyć Toskanię jego oczyma wbijajcie:

http://www.waznepodroze.eu/2023/10/7-wschodow-sonca-czyli-toskanii-cd.html

Zrelaksować się w gorących źródłach termalnych

Buszując po środkowej Toskanii, postanowiliśmy odwiedzić gorące źródła Terme San Filippo. Naturalne baseny termalne wykorzystywane w celach leczniczych były już za czasów Etrusków. Formacje wapienne, wodospady i małe baseny z gorącą błękitną wodą robią wrażenie. Cała okolica otoczona jest lasem, tworząc bajkowy klimat. Terme San Fillippo, nie są tak komercyjne jak inne gorące źródła w tym regionie, także każdy z powodzeniem znajdzie małe oczko wodne tylko dla siebie.

Podziwiać malowniczą Pienze

Za pierwszym razem Pienze odwiedziliśmy późnym wieczorem i tak nam się spodobała, że wiedzieliśmy, że musimy tutaj wrócić.

Pienza to miasteczko w którym bez tłumów można cieszyć się jego niepowtarzalnym urokiem. Alejki pachną aromatycznymi serami Pecorino, kawą i winem. Koty leniwie wygrzewają się na słońcu, a seniorzy przesiadują na krzesłach przed domami. Nastrojowe wąskie uliczki, oraz tarasy widokowe zachęcają, aby pozostać tutaj na dłużej.

Z murów Pienzy rozpościerają się wspaniałe widoki na wzgórza Val d'Orci. Podziwiać je możecie z niezwykle urokliwej Via dell’Amore, która prowadzi wzdłuż starych murów gwarantując zjawiskową panoramę. Pienza to idealne toskańskie miasteczko na malowniczy spacer.

Przede wszystkim cieszyć się chwilą!

Toskania to wspaniałe miejsce na kreatywny i kulinarny wypoczynek. Odnajdziecie tutaj malownicze panoramy, klimatyczne średniowieczne miasteczka jak i poznacie prawdziwe serce kuchni włoskiej. My jesteśmy zachwyceni!

Czy byśmy wrócili? Ależ, oczywiście!

Naszym kolejnym punktem wycieczki jest Rufas Lagoon. Słyszeliście może o tym miejscu? Jeśli nie, opowiemy Wam o bardzo charakterystycznej i zarazem epickiej wyspie. Zacznę może od tego, że właśnie na niej mieści się mały kompleks domków. Drewniane chatki zostały wybudowane na rafie, co czyni ten Home Stay jedynym w swoim rodzaju.

Czy mieliśmy jakiekolwiek wyobrażenia i oczekiwania od Rufas Lagoon? – Tak.
Jakie są nasze wrażenia? - Potrzebowaliśmy czasu, aby polubić to miejsce.

Wyspę z każdej strony otaczają głębokie wody, a dosłownie pośrodku niej znajduje się laguna.   Z góry krajobraz prezentuje się niezwykle zjawiskowo. Tak! Jest to istna bajka!

Natura wyspy

Mimo rajskich widoków czułam się trochę uwięziona i bezbronna wśród fal. Niestety będąc na wyspie, nie ma zbyt wielu możliwości spaceru, a pod wieczór mocne fale utrudniają dojście do toalety, czy jadalni. Czuć charakterystyczny zapach wilgoci, wszędzie pod nogami wędruje masa krabów, a do tego dochodzi strach, że nocą zaleje nasze domki. Pod wieczór, podnoszący się poziom wody, dosłownie na milimetry dzielił naszą podłogę od zalania. W głowach pojawiła się jedyna wizja – zaleje nas!

Pamiętaj, że na miejscu nie ma typowych łóżek, tylko sam materac. Całą pierwszą noc z niepokojem dotykałam podłogi przekonana, że to już! Dźwięk fal uderzających o domek i woda pluskająca o deski sprawiała wrażenie, że zaraz będziemy na tych materacach pływać. Na szczęście do niczego takiego nie doszło, także druga noc była już znacznie spokojniejsza.

Kolejny dreszczyk emocji złapie Was, kiedy zapragniecie skorzystać z toalety. Dlaczego? Nie będziecie w niej sami, zapewne traficie na kilku nieproszonych gości. Niestety właśnie tutaj widziałam najwięcej pająków w łazience. Najwidoczniej lubią takie wilgotne tereny. Pająki są tak wielkie jak objętość mojej dłoni! Dodatkowo, kiedy pojawi się przypływ, będzie czekać Was przeprawa z wodą po kolana. Za dnia korzystanie z łazienki było mało przyjemne a, co dopiero pod wieczór, czy nocą, gdy jedynym źródłem światła jest latarka.

Świetna baza wypadowa

To miejsce posiada jednak wiele swoich plusów – po pierwsze odnajdziecie tutaj piękną rafę pośrodku laguny, do której można wskoczyć prosto z tarasu swojego domku.

Po drugie — ta lokalizacja jest świetną bazą wypadową! Rufas Lagoon organizuje wiele atrakcyjnych wycieczek i spotów nurkowych, a słynne Piaynemo czeka na Was tuż za rogiem. To właśnie z Rufas Lagoon zobaczyłam jedno z najpiękniejszych miejsc podczas wyprawy na Raja Ampat — wyspy Fam. O którym już za chwilkę opowiem.

Po trzecie podają pyszne jedzonko w dość solidnych porcjach. :)
I wiecie co? Z perspektywy czasu, fajnie było to wszystko doświadczyć.

Taras widokowy

Oprócz laguny, jako atrakcję Rufas oferuje taras widokowy. Z tarasu rozpościera się widok na wyspę i okolicę. Podejście na niego jest dość strome, jednak zdecydowanie warto się tutaj wdrapać.

Piaynemo

Cała nasza czwórka zdecydowała się na całodniową prywatną wycieczkę. W końcu w tym regionie mieliśmy wiele punktów, które koniecznie chcieliśmy zobaczyć. Koszty, jakie ponieśliśmy na cztery osoby, uważam, że były nieznaczne w stosunku do pokonanych odległości i zaangażowania sternika. W pierwszej kolejności zaczęliśmy od wizytówki Raja Ampat – punktu widokowego Piaynemo.

Piaynemo na Raja Ampat jest najbardziej rozpoznawalnym miejscem. Wielokrotnie, kiedy podziwiasz zdjęcia z Raja Ampat, w pierwszej kolejności ukazują się właśnie, te wykonane w Piaynemo. Panoramiczny widok roztacza się na okoliczne rajskie wyspy i laguny. Nasza łódź zacumowała, a my pierwszy raz będąc na Raja Ampat, zobaczyliśmy większą ilość turystów, mimo to w żadnym wypadku nie była ona przytłaczająca. Co najlepsze byli to tylko przeuroczy Indonezyjczycy.

Na punkt widokowy prowadzi przyjemna trasa wśród zieleni. Cała okolica jest bardzo zadbana i widać tutaj rękę człowieka – drewniane schody, altanki i ławeczki. Była to dla nas odmiana, ponieważ przyzwyczailiśmy się do wspinaczek po kamieniach i skałach.  Na miejscu widok robi niesamowite wrażenie, aczkolwiek mając porównanie do Wayag, nic już nie jest wstanie nas tak zaskoczyć. Łapcie pocztówki z tego miejsca.

Star Lagoon

Nieopodal Piaynemo znajduje się Star Lagoon. Błękitna laguna pod odpowiednim kątem przypomina gwiazdę. Pięknie tutaj prawda? My byliśmy zachwyceni. Jeżeli chcecie dotrzeć na górę, trzeba się trochę natrudzić i poskakać po ostrych skalach, widoki za to warte są poświęcenia.

Wyspy Fam, raj który nas oczarował

Płynęliśmy łódką dalej, nie wiedząc, że najpiękniejsze dopiero przed nami. Sternik chyba wyczuł naszą ogromną pasję do rajskich widoków i opływał z nami bezludne okoliczne wyspy. Rany! Jakie one były piękne!

Region przy wyspach Fam to połączenie wszystkiego, co kochamy najbardziej. Rajskie białe plaże, zalesione palmami w otoczeniu lazurowej wody. Byłam taka szczęśliwa! Nie mogłam się napatrzeć i zarejestrować, że takie miejsca istnieją naprawdę! Odległe, dziewicze i tylko dla nas!

Zapragnęliśmy wrócić na drugi dzień, niestety nie było możliwości pokonania ponownie tak długiego dystansu. Czekał na nas kolejny umówiony transfer i zmiana lokalizacji. Pozostały nam za to najpiękniejsze wspomnienia i bajeczne kadry. Ponownie uświadomiłam sobie, że my kochamy miejsca, gdzie praktycznie nikt nie dociera, gdzie nie ma żadnej infrastruktury, jest tylko sama natura i dzikość.

Zmierzamy ku nowej przygodzie

Dla odmiany po wilgotnych i odległych terenach, udajemy się w kierunku Yef Kabu. Wyspa ta znajduje się na zachodzie Waigeo. Sama przeprawa łodzią nie należy do najprzyjemniejszych. Obciążona łódź i wzburzone wody sprawiły, że nie było na nas suchej nitki.

Na pokład zabraliśmy dodatkowo poznaną w Kamar Homestay turystkę Elizabeth, która czuła się samotnie na wyspie i postanowiła przemieścić się z nami dalej. Niestety pięć osób z bagażem na lokalnych longboat, to zdecydowanie za dużo, o czym się szybko przekonaliśmy. Na szczęście cała nasza piątka dopłynęła bezpiecznie.

Yef Kabu

Yef Kabu to mała i urocza wyspa, na której mieszkają tylko trzy rodziny. Właśnie tutaj znajduje się Jou Suba Homestay, w którym spędziliśmy 4 noce.

Wyspa jest przytulna i rodzinna, do tego stopnia, że już po 5 minutach poczuliśmy się jakbyśmy byli jej mieszkańcami. Ludzie są bardzo przyjaźnie nastawieni. Częstują nas kokosami i obdarowują serdecznym uśmiechem.  Zaproszeni do swoich domków siadamy na tarasie z bajecznym widokiem.

Jou suba homestay

Do dyspozycji w Jou Suba są cztery domki, oraz dwie łazienki. Jedna z łazienek została wybudowana w trakcie naszego przyjazdu.

Standardowo do domków prąd dostarczany jest przez generator, dostępny od zachodu do północy. Na stołówce w każdej chwili można napić się wody, kawy i herbaty. Szczerze mówiąc, nic tutaj człowiekowi nie brakuje do szczęścia.

Chatki znajdują się przy pięknej plaży, w otoczeniu palm. Warunki w domkach są proste, ale w zupełności wystarczające. Wszystko wynagradza rajska oprawa. Nie wiem, czy to miejsce, czy atmosfera panująca na wyspie, ale Jou Suba Homestay stał się jednym z naszych ulubionych.

Rajskie rekwizyty

Rajska oprawa idealnie pobudzała naszą kreatywność do zdjęć. W końcu mogliśmy zrealizować kilka upragnionych kadrów. Okolica Jou Suba jest niezwykle plastyczna, a ulubione kadry powstały na wprost naszego domku.

Gavi

Z początku dzieci były speszone naszą obecnością, za to później staliśmy się najlepszymi towarzyszami do gier i zabaw. Nasz ulubiony chłopczyk i praktycznie model większości fotografii to Gavi. Maluch swoim uśmiechem kupiłby dosłownie wszystkich! 😊

Kuchnia

Przedstawiamy Wam przeuroczą gospodynię, która zarządza całą kuchnią. Urocza kobieta nie miała nic przeciwko, aby podpatrzeć, co pysznego szykuje nam na obiad, czy kolację. Cała rodzina tak naprawdę skupiona jest przy kuchni, pomagając przy codziennych obowiązkach. Odniosłam wrażenie, że kuchnia to serce wyspy. Jeżeli szukasz gospodarzy znajdziesz ich właśnie tutaj 😊

Wioska Mutus

Najbliższa wioska Mutus oddalona jest zaledwie 10 minut łodzią. Znajduje się na niej mały sklep, w którym można kupić podstawowe artykuły spożywcze. Jednak co najważniejsze dla łasuchów nie zabraknie tam słodkości. Warto spróbować krakersy z masą kokosową, mniam! Żałuję, że przez cały pobyt nie udało się nam zrobić zdjęcia - tak szybko lądowały w naszych brzuchach 😊

Wyspę Mutus wypatrzyliśmy już podczas przeprawy łodzią. Wiecie, dlaczego jest taka charakterystyczna? Przez setki palm! Przepływaliśmy od zalesionej strony i nawet nie przyszło mi do głowy, że wyspa może być zamieszkała. Co za szczęściarze pomyślałam, z jednej strony rajska oprawa wśród palm, a z drugiej strony kameralna wioska. Marzy nam się, aby kiedyś zamieszkać w podobnym miejscu.

Spacer po lokalnej wiosce

Spacerowaliśmy wzdłuż wioski, obserwując spokojne życie jej mieszkańców. Byliśmy jedynymi turystami, ogólnie rzecz biorąc obce twarze to nie codzienny widok na wyspie Mutus.

Palmy, palmy, palmy!

Zmierzamy w kierunku zalesionej części wyspy, podążając ścieżką w otoczeniu palm. Wzdycham, ponieważ jestem w swoim raju. Na początku drogę wskazuje nam mała mieszkanka wyspy, która staje się naszą towarzyszką.

Rajskie widoki

Docieramy na plaże i oddajemy się chwilom relaksu, czerpiąc cudowną energię z dziko zielonej oprawy wyspy.

Pulau Islap

Koniecznie zatrzymując się w Jou Suba, wybierzcie się na Pulau Islap. To dosłownie kilka minut łodzią z Yef Kabu. Wyspę w kształcie rogalika charakteryzuje zjawiskowa laguna, gdzie kolor wody dosłownie bije po oczach. Już z satelity można zobaczyć jej szmaragdowe i błękitne odcienie. Sama wyspa jest idealna na wodny relaks i wygrzewanie ciałka na rajskich plażach wśród palm.

Bajeczne laguny

W okolicy Yef Kabu znajduje się wiele pięknych terenów na morskie wycieczki. Już nieopodal wyspy zachwycają laguny, sand banki i małe bezludne wysepki.

Łezka się zakręciła

Muszę przyznać, że Jou Suba opuszczałam z łezką w oku. Cała nasza czwórka mocno zadomowiła się na wyspie. Jednak wszystko co dobre, szybko się kończy. Przed nami dalsza część planu. Wsiadamy na łódkę i płyniemy w nowe regiony Raja Ampat. Tym razem będzie to Rufas Lagoon.

                                         C.D.N

Wyspy Wayag

Nawet region tak odległy, jak Raja Ampat ma swoją ostateczną granicę i są nią wyspy Wayag. To dziewicze miejsce znajduje się w zachodniej części archipelagu Raja Ampat. Trudno dostępne ze względu na dużą odległość od pozostałych wysp. Jeżeli zapragniesz tutaj dotrzeć, musisz dobrze zaplanować swoją podróż. Ten niezwykły zakątek archipelagu warty jest jednak każdego poświęcenia. Na Wayag zdecydowanie można poczuć się jak na krańcu świata.

Odnaleźliśmy raj - dziki, odległy i majestatyczny.

Wyspy Wayag są jak kwintesencja pojęcia raj. Wyobraź sobie, że wpływasz do błękitnej laguny i wędrujesz pomiędzy malowniczymi plażami a skalistymi wyspami różnej wielkości. Otacza Cię tropikalna roślinność i lazurowe wody skrywające rajski podwodny świat. W wodach otaczających Wayag żyje aż 450 gatunków koralowców, dzięki którym powstają bujne i zachwycające rafy koralowe.

Marzenie do spełnienia i główny cel wyprawy

Jak już zapewne większość z Was wie, zatrzymaliśmy się w Kamar Homestay na północy Waigeo, aby skrócić sobie czas podróży łodzią na Wayag. Homestay znajduje się w połowie drogi na wyspy, co znacznie ułatwia podróż i zmniejsza dystans. Ponadto wody w tych regionach potrafią być kapryśne, a my mieliśmy bardzo mało czasu, aby zorganizować swój plan. Musieliśmy z góry brać pod uwagę wiele utrudnień takich jak załamanie pogody i związane z tym niesprzyjające warunki na podróż łodzią.

Mimo wcześniejszych ustaleń pojawiły się komplikacje ze zdobyciem paliwa na wyprawę. Kiedy zaczęliśmy wszyscy wątpić, czy uda nam się dotrzeć na wyspy Wayag w końcu usłyszeliśmy warkot silnika. Szczęśliwi wskoczyliśmy na pokład łódki, jednak po około 40 minutach zatrzymaliśmy się ponownie. Uznałam, że to krótkie formalności i zaraz wyruszymy w dalszą trasę. Mijają kolejne kwadranse, a my dalej czekamy. Jedyny plus tej sytuacji jest taki, że zupełnie przez przypadek znaleźliśmy się w zjawiskowo pięknej zatoce, gdzie znajdowała się urokliwa mała wioska i fabryka pereł.

Fabryka Pereł

W malowniczej zatoce, przy małej wiosce, ukryta jest fabryka pereł.  Żałuję, że zabrakło nam czasu, aby móc tutaj wrócić ponownie. Tereny na Waigeo są przepiękne, gdyż na każdym kroku potrafią zaskoczyć swoim naturalnym pięknem.

Wpływając do zatoki, mijaliśmy dzikie plaże, które aż się prosiły o nasze odwiedziny. Zacumowaliśmy przy malutkim porcie i wyszliśmy na brzeg rozejrzeć się po wiosce.

W końcu dostajemy znak gotowości do podróży. Wracamy na pokład łódki, wyposażeni w dostateczną ilość paliwa. Przed nami długa trasa. Zerkam z niepokojem na zegarek. Wiem, że dużo cennego czasu już upłynęło. Najważniejsze jednak jest to, że w końcu zmierzamy w kierunku wysp Wayag.

Niech mnie ktoś uszczypnie!

Wiedziałam, że będzie pięknie, czułam, że to miejsce na pewno nas nie zawiedzie. Jednak to co zobaczyliśmy na własne oczy, przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Kiedy wpływaliśmy do laguny poczułam się jak w najpiękniejszym śnie.

Wyspy wyglądają jak stożki wyrastające z oceanu, bogato pokryte palmami. Nasza łódka była jedyną, która wędrowała po lagunie. Pomyśl, jakie to wspaniałe uczucie mieć te widoki na wyłączność! Zapragnęłam włączyć tryb slow motion, nie mogłam uwierzyć, że to co właśnie widzę dzieje się naprawdę.

Wspinaczka na punkt widokowy Pindito

Nasza łódka zatrzymała się u boku stromego wzgórza, gdzie zacumowaliśmy. Zdziwieni spojrzeliśmy do góry i zobaczyliśmy linię zwisającą po pionowej skale.

Pierwsza myśl „ Serio, ale jak?!”- oczy prawie wyskoczyły nam z orbit.

Druga - „ No dobra, działamy”.

Prosto z łódki złapaliśmy się liny i rozpoczęliśmy wspinaczkę po ostrych skałach. Podejście jest strome, a podłoże wilgotne. Od razu poczułam przypływ adrenaliny. W takich okolicznościach bardzo łatwo o kontuzję, także trzeba zachować maksymalną ostrożność. Adrenalina w trakcie wspinaczki przerodziła się w ekscytację, jak to u mnie bywa. Krok po kroku wspinaliśmy się na coraz to wyższe partie Pindito.

Widoki na górze za to rekompensują wszelki wysiłek! Bez zastanowienia zrobiłabym to ponownie! Panorama zachwyca każdym swoim elementem. Rajskie laguny, malownicze skały i dzika zieleń! Zdjęcia ukazują jedynie jedną setną piękna tych terenów. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że jest to najpiękniejsze miejsce, jakie do tej pory udało się nam zobaczyć.

Mała wskazówka – pamiętaj proszę o  zabudowanym i sportowym obuwiu, oraz o tym, aby wrzucić do plecaka wodę. Nie wyobrażam sobie wychodzić na szczyt w samych japonkach. Ponadto dużo ułatwią Ci wspinaczkę rękawiczki na dłoniach. My zabraliśmy jeszcze z Polski, najprostsze rękawiczki ogrodowe.

Pływanie z rekinami

Prosto po trekkingu z punktu widokowego Pindito, płyniemy w stronę „Shark point”. Jest to zjawiskowo piękna plaża, do której brzegu podpływają rekiny rafowe. Powiem Wam szczerze, kiedy dowiedziałam się o istnieniu tej plaży moim marzeniem stało się obcowanie z tymi pięknymi stworzeniami.

Dopłynęliśmy do brzegu, a moja fascynacja sięgnęła zenitu. Wskoczyliśmy do wody i pływaliśmy wśród rekinów. Co jakiś czas czuliśmy lekkie muśnięcie płetwą obok naszego ciała. Jest to niesamowite doświadczenie. Dla nas jedno z najbardziej ekscytujących podczas wyprawy na Raja Ampat.

Rekiny żerują na rafach koralowych o głębokościach od 2 do 10 metrów. Lubią jednak swój teren łowiecki rozszerzyć na płytkich wodach, w odległościach mniejszych niż metr od plaży. Tym o to sposobem, właśnie na Wayag możecie sprawdzić sobie kąpiel wśród rekinów.

Wyspy Wayag – RAJ DLA WYBRANYCH

Dotarcie na Wyspy Wayag jest dość kosztowne i czasochłonne. Warto zorganizować podróż w kilka osób - zmniejszą się dzięki temu koszty transferu. Ceny wycieczki będą różne, uzależnione od lokalizacji, czasu przeprawy łodzią i ilości osób. My zdecydowaliśmy się na kilka nocy w „Kamar Homestay”, który zlokalizowany jest na odległych terenach Waigeo. Jeżeli ocean będzie sprzyjający, podróż z Kamar na Wayag zajmie 3 godziny łodzią (w jedną stronę).

Szczegóły i koszty podróży na Wayag uzgadnialiśmy bezpośrednio z Kamar Homestay. Mimo wcześniejszych ustaleń, pojawiło się kilka pułapek organizacyjnych. Przez brak paliwa, mogliśmy nie dotrzeć na nasz najważniejszy cel wyprawy.

Nie rozpamiętujemy, najważniejsze, że się udało. Jeżeli zapytacie nas o ulubione miejsce na Raja Ampat, bez wątpienia będą to wyspy Wayag!

Zacznę może od początku. Kiedy oddalaliśmy się od Arborka w bezkres oceanu, pomyślałam, „o kurczę dalej się nie da”. Otaczały nas zewsząd tylko głębokie wody, a ja wypatrywałam lądu w oddali. Gdzieś tam raz na jakiś czas mijaliśmy małą skalistą wysepkę, jednak wiedziałam, że jesteśmy zupełnie odcięci od większej cywilizacji. Niepewność przerodziła się w przyjemną nutkę adrenaliny. Waigeo jest jedną z czterech największych wysp na Raja Ampat. Porośnięta gęstą dżunglą, gdzie w głębinach lasów deszczowych bez maczety nie masz możliwości przejść nawet kilku metrów. Żyją w niej węże, jaszczurki i wiele endemicznych gatunków ptaków i roślin. Z lokalnym przewodnikiem można wybrać się do lasu Saporkren w poszukiwaniu rajskich ptaków.

Wyspa w centralnej części lasów deszczowych ma jeszcze wiele niedostępnych i niezbadanych terenów. Środek wyspy jest górzysty, wznoszący się do 1000 metrów. Taka topografia umożliwia osadzanie się chmur i generowanie deszczu niemal codziennie.

Mglisty i mroczny klimat

Kierowaliśmy się na północno-zachodnie tereny Waigeo. Kiedy zaczęliśmy zbliżać się do celu, zrobiło się jeszcze bardziej wilgotno i mglisto. Czynniki te powodowały mroczny klimat.  W naszą stronę zmierzała gęsta linia ciemnych chmur. Pomyślałam, najwyżej zmokniemy, oby tylko ocean był dla nas sprzyjający. Przez mgłę w oddali zaczął wyłaniać się zarys wyspy. Poczułam się jak w jakimś upiornym filmie z niepewnym zakończeniem. O dziwo chmury odpuściły i zaczęło się przejaśniać. Zmierzaliśmy dalej w kierunku wybranego homestay.

Kamar

Jako zakwaterowanie na kilka dni wybraliśmy Kamar Homestay. Nikt z nas do końca nie wiedział, jakich warunków się spodziewać. Nasza łódka skręciła gwałtownie w stronę brzegu, pomyślałam ok, to tutaj. Jednak nie widzieliśmy dalej nic oprócz gęstej roślinności. W końcu na pustkowiu wyłaniają się one, 5 domków w Kamar homstay. Karol zapytał i co myślisz? Podoba Ci się? A ja nie miałam zdania. Nie jest rajsko, jest dziko. To taka odległa kraina stwierdziłam. Oprócz małej rodziny, która prowadzi homestay i jednej turystki nie było tutaj nikogo. Była za to ogromna przestrzeń lasów deszczowych i kilka dzikich plaż. Nikt nas jakoś życzliwie nie przywitał. Zostaliśmy oddelegowani do swoich domków i to by było na tyle. Pomyślałam, pewnie nie mówią dobrze po angielsku.

Domki w Kamar homestay

Wyszło słońce, woda nabrała pięknych kolorów. Hmm… a jednak może być pięknie, nie tylko mrocznie.  W istocie Kamar to wyjątkowe miejsce, inne od wszystkich. Wybraliśmy je, ponieważ chcieliśmy skrócić sobie dystans na Wyspy Wayag. Czy zrobiłabym to drugi raz? Tak. Chociaż Kamar straszy i czaruje jednocześnie. Dlaczego straszy, opowiem później.

Przedstawię Wam teraz wygląd naszych domków. Domki są dość spore, z pozoru wyglądają na bardzo wygodne. Zlokalizowane przy samej plaży, z prywatną łazienką. Wow! W końcu prywatna łazienka. Jednak z każdą minutą przestajemy cieszyć się „luksusem”. Wszędzie chodzą mrówki, wokół jest mnóstwo pajęczyn i czuć zgniliznę. Wilgotność powietrza jest tak wysoka, że dosłownie wszystko jest mokre, a pranie nie chce schnąć, o czym szybko się przekonaliśmy. W naszej łazience mamy ogromną dziurę i mnóstwo innych prześwitów. Od razu pomyślałam, co odwiedzi nas nocą i oby nie było dużej ulewy, ponieważ nasze łóżko ucierpi. Liczyliśmy się z różnymi niedogodnościami, także i te nie były dla nas jakąś barierą. Jedynie wodę w beczce musieliśmy szybko wymienić na nową, ponieważ pływały w niej larwy komara.  Nie chcielibyście widzieć mojej miny, kiedy za nim je dostrzegłam, ochoczo przemywałam twarz wodą.

Odległe i nieznane

Wyszłam z Karolem przed nasz domek. Towarzyszyło mi wtedy niezwykle dziwne uczucie, za którym teraz bardzo tęsknię. To było coś w stylu uzmysłowienia sobie pokonanej odległości i świadomości odcięcia od cywilizacji. Piękne, ale jednocześnie budzące delikatny lęk. Z perspektywy czasu, wiem, że to uczucie jest jak uzależniająca potrzeba odkrywania odległego i nieznanego.

Pierwszy zachód słońca

Przejaśniło się, a na niebie zaczął tworzyć się zjawiskowy spektakl kolorów. Różowe i pomarańczowe światło otuliło całą wyspę. Usiedliśmy na pomoście, który zlokalizowany jest nad samą rafą. Rafa w obrębie Kamar Homestay jest niesamowita! Widać każdy szczegół, już znad tafli wody.

W pewnej chwili zobaczyliśmy, jak wyłaniają się z wody wielkie głowy ryb. Okazało się, że to ryby papugi, tak piękne, że wyglądały jak kosmici czy inne nierealne kolorowe stwory z wielkim garbem. Być może moja ekscytacja była tak duża, ponieważ nigdy wcześniej nie widziałam takich stworzeń. Klimatycznie nastał zmrok. Zapaliły się małe lampki przy jadalni. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, co nas czeka w nocy.

Chwile grozy

Usiedliśmy do kolacji, patrzymy przed siebie, a na wprost naszej stołówki z drzewa zaczynają wybiegać szczury. Wielkie! Jeden, drugi, trzeci, czwarty, piąty! I wiecie, gdzie biegną? Prosto w stronę naszych domków. Popatrzyliśmy na siebie z przerażeniem. Tak, spodziewałam się że prędzej czy później trafimy na szczury. Jednak nie myślałam, że będzie to taki jawny obraz. Myślałam, że może je usłyszę, może coś pogryzą i będziemy przypuszczać, że to one. Jednak nikt z nas nie brał pod uwagę, że zobaczymy całe stado jednocześnie.

Oświetlając sobie latarką drogę po kolacji, idziemy w stronę naszego domku. Stąpamy wyjątkowo ostrożnie, aby coś nie wpadło pod nogi. W łazience słysząc szelesty, niepewnie bierzemy szybką kąpiel. Zabezpieczyliśmy rzeczy i wskoczyliśmy do łóżka. Moskitiera była trójkątna, rozchodziła się na boki. Stwierdziłam, w tym przypadku nie możemy mieć, ani jednej szpary. Nie mieliśmy spinaczy, spinek, wsuwek. Jedynie wpadł mi pomysł do głowy, aby wykorzystać kilka gumek do włosów. I tak stało się to naszą tradycją, co noc wiązaliśmy dodatkowo moskitierę gumkami do włosów. Podkuliliśmy nogi i staraliśmy się zasnąć. Kiedy gasły światła, miałam wrażenie, że dopiero zaczynało się nocne życie. Coś chodziło za domkiem, po tarasie, po dachu, w łazience i po pokoju. Szelesty były z każdej strony. W końcu za plecami domków mieliśmy dżunglę. Nocne stworki wyszły na spacer.

Minęła pierwsza noc, było creepy, ale żyjemy. Słyszeliśmy nietoperze łapiące echolokację, buszujące jaszczurki, karaczany i szczury. Zdecydowanie trudniejsza była dla mnie jednak druga noc, ponieważ kiedy weszłam do domku, zobaczyłam wielkiego szczura tuż na belce, nad naszym łóżkiem. Szczur na mój widok nie uciekł spłoszony, ale patrzył, jakbym to ja była gościem. Trzecia noc minęła, z myślą, że jest już ostatnią. Nie były to łatwe noce dla naszej czwórki. Co ranek śmialiśmy się z zaistniałych nocnych sytuacji. Tak czy inaczej, mamy co wspominać. Teraz już zapewne rozumiecie, dlaczego w Kamar straszy 😊.

Urocza mieszkanka wyspy

Czy to zdjęcie może budzić skrajne emocje?

Taki widok to codzienność w Azji. Tutaj nikt nie chucha i dmucha, że dziecko może zrobić sobie krzywdę ostrym narzędziem, a zabawki powstają z niczego. Ta urocza dziewczynka, niezwykle ocieplała wizerunek Kamar Homestay. Miałam wrażenie, że mała czuła się trochę samotnie i mimo bariery językowej chciała spędzać z nami czas. W końcu dzięki Niej nauczyliśmy się liczyć do dziesięciu, w jednym z dialektów Raja Ampat.

Opuszczona wioska

Wzdłuż linii brzegowej podczas odpływu można pójść na spacer i dotrzeć do opuszczonej wioski, która również wygląda dość mrocznie. Pozostały jedynie po niej drewniane i blaszane domki. Jest tutaj pusto, słychać tylko szum fal i dźwięki natury dobiegające prosto z dżungli. Poczuliśmy się jak na krańcu świata. Brakowało tylko hasła, zaczynamy wyspę przetrwania.

Piękno na krańcu świata

To miejsce ma swój wyjątkowy klimat. Ogrom dzikiej zieleni, mgły i przemierzające po niebie kłęby chmur. Cała sceneria tworzy magiczne obrazy, takie nietuzinkowe i nieujarzmione.

Istota wody

Oglądaliście najnowszego Avatara? Przy Kamar Homestay macie swój bajkowy świat. Możecie usiąść na pomoście i wpatrywać się w kolorową podwodną krainę.  Woda jest tak przejrzysta, że ukazuje wszystkie skarby, które otuliła na dnie. Bardzo często przychodziliśmy tutaj i za każdym razem miałam wrażenie, że oglądamy piękny film.

Już niespełna metr od brzegu zanurzając się w wodzie, człowiek miał miliony różnorodnych koralowców i otaczających je ryb. Tydzień po nas właśnie w tych wodach pojawił się również krokodyl!

Była to najpiękniejsza rafa, zlokalizowana tuż przy domkach, jaką widzieliśmy podczas całej swojej podroży na Raja Ampat. Jeżeli będziecie rozważać pobyt w Kamar Homestay, odrzućcie myśli o gryzoniach i pomyślcie o pięknie, które możecie tutaj spotkać.

Doświadczyliśmy podczas pobytu na północy Waigeo coś zupełnie innego niż dotychczas. To piękne i intrygujące wspomnienia, wypełnione dreszczem emocji i fascynacji.

Podróż na Wayag

Nadszedł kolejny dzień. Pełna ekscytacji obudziłam się w Kamar Homestay. Wiedziałam, że właśnie dzisiaj planujemy spełnić jedno ze swoich marzeń i dotrzeć na Wyspy Wayag. Warunkiem była jedynie sprzyjająca pogoda. Wierzyłam jednak, że i tutaj dopisze nam szczęście. Kiedy zobaczyłam słońce na niebie, nie było nic, co mogłoby nas zatrzymać, a jednak…

Kamar był naszą przepustką, aby dotrzeć na Wyspy Wayag. Homestay znajduje się w połowie drogi na Wayag, co znacznie skraca czas podroży łodzią. Prawie się przeliczyłam z tym marzeniem, ponieważ organizacja gospodarzy homestay okazała się totalną klapą. Pomimo wcześniejszych ustaleń i zapewnień dotyczących naszej wycieczki, zabrakło paliwa. Ba! Nie było nawet łódki. Zwodzeni przez kilka godzin bezsilnie usiedliśmy na plaży. Tłumaczyłam sobie rozczarowana, jeszcze się uda, zobaczysz. Kiedy zrezygnowani, zastanawialiśmy się co dalej, w końcu w oddali usłyszeliśmy warkot silnika. Z niedowierzaniem, ale i pełną radością wbijamy na pokład dość dużej łódki.

Po około 40 minutach podróży znowu się zatrzymujemy. Uznałam, że to jakieś krótkie formalności i zaraz wyruszymy w dalszą trasę. Mijają kolejne kwadranse, dalej czekamy.

Powiem zatem w skrócie, nasz organizator wycieczki przypłynął kupić, a raczej „wyżebrać” paliwo. Miejsce okazało się fabryką pereł, a gdyby nie grzeczność ludzi, nasza wyprawa mogłaby nie dojść do skutku.

Na szczęście wszystko zakończyło się pomyślnie. Pozwolę sobie jednak opowiedzieć Wam o tym w osobnym poście :)

Wyspy Wayag były jednym z naszych największych marzeń, także zdecydowanie zasługują na osobny wpis. Myślę, że również tak jak my zakochacie się w tym miejscu.

CDN...

Lokalna wyspa Arborek

Naszym drugim przystankiem jest lokalna wyspa Arborek. Oddalona zaledwie 1 h drogi łodzią od wyspy Gam i 1,5 h od portu w Waisai. Wyspa ta jest bardzo popularna wśród nurków, można zorganizować na niej wiele atrakcyjnych spotów nurkowych.

Arborek jest małą, ale niezwykle gościnną wyspą. Miejscowi są chętni na rozmowę, wspólną grę w piłkę, a nawet oprowadzenie po wyspie. Język angielski nie jest tutaj tak obcy, jak na pozostałych wyspach Raja Ampat. Wszędzie słychać i widać życie. Dzieci biegają radośnie i zaczepiają, żeby przybić piątkę. Czuć aromaty przyrządzanych potraw i palonego drewna, oraz można poznać ludzi pełnych pasji, którzy przybyli z różnych zakątków świata.

Na wyspie znajduje się szkoła, kościół, boisko do gry i kilka dość dobrze zaopatrzonych sklepów. Co jest hitem, w końcu można kupić zimne piwko! Prąd na tej wyspie dostarczany jest 24 godziny na dobę, a w tym regionie rzekłabym, że to luksus. Arborek jest świetnym miejscem, w którym możecie poznać ludzi, kulturę i dobrym przystankiem, jeżeli macie ochotę na odrobinę wygód, jakim jest elektryczność, zasięg czy zimne piwo.

Drewniane chatki

Jest tutaj wiele drewnianych domków, gdzie spokojnie nawet bez wcześniejszej rezerwacji znajdziecie nocleg. Podczas naszych odwiedzin budowały się jeszcze trzy kolejne homestay. Zdecydowanie rozrasta się turystyka na wyspie. Coraz więcej ludzi staje się otwartych na ten kierunek. Czy to dobrze, nie wiem, mam nadzieję, że na Raja Ampat uda się zachować naturalny i nieskalany charakter wysp.

Wędrownik Kalabia

Spędziliśmy dwie noce w homestay o nazwie Kalabia, co w lokalnym języku oznacza chodzący rekin. Tych małych rekinów jest tutaj naprawdę sporo, oglądaliśmy je w każdy wieczór prosto z tarasu naszego domku. Rekiny te nie tylko pływają, ale także potrafią chodzić, wykorzystując ruchy płetw. Umiejętność ta stała się kluczowa na płyciznach w poszukiwaniu pożywienia. Kalabia aktywne są głównie nocą, a lokalni mieszkańcy w ciemnościach potrafią wypatrzyć je z pomostu i brzegu plaży. Niestety wybaczcie, nie udało nam się ich uwiecznić na zdjęciach. Za to możecie zobaczyć podwodne szaleństwo małych rybek z naszego domku.

W jeden wieczór wybraliśmy się na spacer z latarką, w poszukiwaniu nocnych wodnych stworzeń. Odwróciłam się tylko na chwilę, a dzieci już dołączyły do Karola i kierowały jego światło latarki bezpośrednio na wodę. Byliśmy zdumieni, jak szybko potrafią zlokalizować kalabie. Chłopcy oprowadzali nas tak wzdłuż wody, wypatrując ryby i rekiny. Z entuzjazmem kierowali światło latarki, wykrzykując kolejne nazwy. Najczęściej padało słowo kalabia, jest ich tam mnóstwo!

Wiatrak na ratunek

W homestay, w którym spaliśmy jest skromnie, ale czysto. Domek na wodzie jest malutki, z materacem na ziemi, ale czy potrzeba nam coś więcej do szczęścia?

Tak! Otrzymaliśmy mały wiatraczek i nawet wtedy jeszcze nie wiedziałam, że będzie naszym zbawieniem. Noce są bardzo duszne i gorące. Temperatura nie spada poniżej 29 C. W domku nie ma przewiewu, a moskitiera tłumi wszelkie dostępy świeżego powietrza. Ratunkiem staje się wiatraczek, który wszedł z nami pod moskitierę, żeby dmuchać prosto w twarz. 😊

Dziękuję za magię

Wieczory są niezwykle magiczne, gwieździste niebo i szum oceanu. Karol w jeden z nich postanowił dodać jeszcze więcej magii i zorganizował nam prywatny pokaz z gitarą. Nowo poznany chłopak przyszedł do nas na taras i pod gołym niebem nucił piosenki w języku bahasa. Dosłownie rozpłynęłam się, leżąc na hamaku. Dziękuję.😊

Wyjątkowe portrety

Za dnia dużo spacerowaliśmy, obserwując lokalne życie. Naszą uwagę zwróciły roześmiane buzie dzieciaków. Niesamowita jest ich energia i kreatywność. Wyobraźcie sobie, że potrafią stworzyć zabawki dosłownie z niczego. Wystarczy kijek, sznurek, butelka i powstaje niezwykła konstrukcja. Zaskoczył mnie również pomysł surfowania na kawałkach styropianu. 😊

Dzieci zawsze najbardziej przykuwają naszą uwagę i kradną serca. Uwielbiam tę niewinność i mądrość, która płynie z ich oczu. Karol potrafi dodatkowo świetnie zbudować z nimi relacje, przez co dzieci stają się jeszcze bardziej otwarte i spontaniczne do zdjęć. Z takich wypraw wspominamy miejsca, widoki, ale przede wszystkim atmosferę, którą tworzą ludzie.

Jako największy atut wysp lokalnych, uważam możliwość integracji z lokalną społecznością.

Gra w piłę

Tak, dobrze widzicie. Karol tak bardzo rozkręcił się w relacji, że postanowił z dzieciakami zagrać mecz. I szczerze zaskoczył również mnie. Nieźle ubawiłam się jako kibic i fotograf w jednym. Przed Wami, krótka relacja z meczu. Wyjątkowo krótka, ponieważ Karol nie lubi oglądać siebie na zdjęciach.😊

Ulubiona plaża

Szczególnie upodobaliśmy sobie zakątek na rogu wyspy, usiany palmami i lazurem wody. Znajdująca się tutaj plaża jest niezwykle relaksująca i kameralna. Woda jest bardzo płytka, a ruch fal formułuje zygzakiem przepiękne obrazy na piasku. Właśnie tutaj powstaje bardzo przyjemny nowy homestay. Jego właściciel nie miał nic przeciwko, abyśmy korzystali z uroków tego miejsca. Co istotne, w tej części wyspy zachodzi słońce, także uważam tę lokalizację za idealną. Zresztą zobaczcie sami, jak kuszą widoki!

Impreza na plaży

Wybraliśmy się ponownie w stronę plaży na zachód słońca. Spacerując, już w oddali usłyszeliśmy muzykę. Jak się okazało, lokalna rodzina celebrowała wieczór z głośnikami na pomoście. Słysząc dobry bit, nie mogłam się powstrzymać i wraz z Kają zaczęłyśmy tańczyć na plaży. Rodzinka odwzajemniła nasze „dzikie pląsy” i również zaczęła się bawić, pogłaśniając muzykę. Takim o to sposobem zrobiła się impreza na plaży. Uwielbiam takie spontaniczne sytuacje.

Od razu pojawia mi się w głowie cytat –

„Najpiękniejszych chwil w życiu nie zaplanujesz, one przyjdą same”.

Phil Bosmans

Podwodne akwarium

Na wyspie znajduje się długi pomost ulokowany nad rafą koralową. Rafa jest niesamowita! Jedna z najbardziej zjawiskowych, jakie w życiu widziałam. Ilość ryb i stworzeń wodnych dosłownie oplata ciało. To tak jakby, ktoś wpuścił mnie do najpiękniejszego na świecie akwarium. Rybki duże, małe, we wszystkich kolorach świata. Cała nasza czwórka wskakując do wody, czuła się jak w bajce. Co najlepsze wcale nie musisz się wysilić, wystarczy wskoczyć do wody, aby przenieść się do magicznego świata.

Naładowanie bateryjek

Podsumowując Arborek jest idealnym miejscem żeby naładować bateryjki, dosłownie i w przenośni.

Plusy:

· Dobra baza wypadowa

· Dużo szkół nurkowych

· Prąd 24h

· Otwarci i serdeczni ludzie

· Sklepy

· Piękna rafa koralowa

Pasowałoby też podać minusy, ale wybaczcie, dla nas ich nie było. Wybierając świadomie te miejsca, nie zaskoczą Cię skromne warunki w domkach, czy łazience. Domki wszędzie zbudowane są z kawałków drewna i liści palm. Łóżkiem jest materac położony na podłodze, otoczony dookoła moskitierą. Noce są gorące, ale pamiętaj, to nie jest luksusowy hotel z klimatyzacją. 😊

W większości domków dodatkowo na tarasie zawieszony jest hamak, umilający relaks.

Zimny prysznic

Łazienka jest wspólna dla wszystkich domków. Standard łazienek wszędzie jest taki sam. Cztery ściany i wiadro z wodą, plus chochelka do polewania. Chociaż jest jedna rzecz, która wyróżniała łazienkę na Arborku. Nigdy, ale to prze nigdy, nie widziałam w niej karaczanów, czy pająków, czego nie mogę powiedzieć o pozostałych wyspach. Dodatkowo na bieżąco można było samemu uzupełniać świeżą wodę, a to ogromne udogodnienie.

Czas wyruszyć dalej...

Arborek był tylko naszym dwudniowym przystaniem, czas wyruszyć dalej. Zrobiliśmy zapasy smakołyków i piwka. Pożegnaliśmy się z nowo poznanymi lokalsami i ruszyliśmy tak dla odmiany w odległe i dzikie tereny wyspy Waygeo.

C.D.N

Pierwszy przystanek – zielona wyspa Gam

Po długiej podróży w końcu docieramy na rajską wyspę Gam. Zatrzymujemy się w urokliwym Methos Homestay. Kiedy dopływamy do brzegu i gaśnie silnik łódki, otula nas przepiękna muzyka świergotów ptaków. Niskie i wysokie basy szczebiotania, tworzą zjawiskowe melodie. Pomyślałam, idealne powitanie.

Na horyzoncie ukazuje się intensywna zieleń zdobiąca wyspę, a nad samą laguną znajdują się nasze domki. Brzmi idealnie? Tak właśnie było, miałam wrażenie, że przenieśliśmy się do rajskiej krainy.

Teren wyspy jest górzysty i niemal cały porośnięty gęstą, tropikalną dżunglą.  Fauna i flora dosłownie zachwyca. Spotkacie w tych regionach wiele endemicznych gatunków ptaków oraz kuskusy plamiste.  Jest to idealne miejsce dla każdego miłośnika przyrody.

Domki na wodzie

Domki ulokowane są nad samą rafą, dzięki temu dają nieskończoną ilość wrażeń, związaną z obserwacją ryb. Pierwszy raz pod stopami mieliśmy podwodne akwarium morskich stworzeń. Prosto z tarasu można było zanurzyć się w wodzie i podziwiać podwodny koralowy świat.

Rajska panorama

Od razu pokochałam duży taras z pięknym widokiem. Ktoś, kto robił aranżację tego miejsca, dobrze przemyślał każdy szczegół. Łóżko ustawione jest w centralnym punkcie z niesamowitą panoramą na ocean. Zasypialiśmy z pięknym widokiem ukojeni szumem fal i budziliśmy się o wschodzie słońca wśród rajskiej muzyki ptaków.

Standard domków jest bardzo przyjemny. Przestronne i zadbane wnętrze, praktycznie urządzone. Każdy z domków wyposażony jest w prywatne produkty, takie jak dzbanek z pitną wodą, kawa czy herbata. Dodatkowo znajduje się duże lustro, miska i inne bajery, które ułatwiają podstawowe czynności. Co najlepsze, jeszcze wtedy nie zdawaliśmy sobie sprawy, że to jest najlepszy standard, jaki doświadczymy przez najbliższe trzy tygodnie.

Zaznaczę, że w homestay nie ma ciepłej wody, a kąpiel odbywała się w bardzo skromnych warunkach. Łazienką jest szopa z beczką wody i chochelką do polewania. Podczas kąpieli zewsząd dochodzą odgłosy życia z lasu, który znajduje się tuż za waszymi plecami. Dzięki temu kąpiel sprawia, że człowiek jeszcze bardziej integruje się z naturą. Zresztą zobaczcie sami, jak prezentowała się nasza łazienka.

Posiłki w Methos homestay

Posiłki były podawane trzy raz dziennie, bezpośrednio do domków. Jedzenie było smaczne, a porcje dość duże. Dodatkowo nigdy nie zabrakło owoców w postaci arbuza czy banana.

Zaplecze kuchenne

Przedstawiamy Wam również zaplecze kuchni, możecie podglądnąć proces gotowania wody, czy ryżu. Gotowana woda pochłaniała zapachy palonego drewna, przez co ma charakterystyczny aromat „suszu”. Na szczęście szybko można było się do niego przyzwyczaić, chociaż pijąc herbatę, miałam wrażanie, że mam w ustach kompot z wędzonych suszek 😊

Spotkanie z Kakadu palmową

Wyspa Gam porośnięta jest gęstą i tropikalną dżunglą, my poznaliśmy tak naprawdę tylko jej skrawek. W swój pierwszy spacer po wyspie spotkałam kakadu palmową, która była zaledwie metr ode mnie. Spoglądałyśmy na siebie, a ja bałam się ruszyć, aby jej nie spłoszyć. Byłam tak podekscytowana jej towarzystwem, że w środku dosłownie krzyczałam, ze szczęścia.  Po tej sytuacji każdy z nas wiedział, że bez względu na to, czy idziemy na spacer, czy do łazienki bierzemy ze sobą aparat. Karol pięć dni próbował złapać ją w swoim obiektywie. Kiedy uznaliśmy, że ten okaz jest nieuchwytny, w końcu w ostatnim dniu zapozowała dla nas.

Kuskus Molly

Oprócz setek ptaków wyspę Gam zamieszkują kuskusy plamiste. Jedna samiczka, która często pojawia się w obrębie naszego homestay, od miejscowych otrzymała imię Molly. Zwierzątko siedzi wysoko na czubkach palm, czasami schodzi na dół, skuszona propozycją smakowitych bananów. Niestety tego dnia była wyjątkowo nieśmiała i udało się ją uchwycić tylko spomiędzy liści palm.

Goście w naszych domkach

A propos zwierzątek, zadomowiły się u nas gekony, które towarzyszyły nam przy każdym posiłku. Pamiętaj, Ty jesz, one też chcą, czekają zwłaszcza na aromatyczny kawałek arbuza.

Nocą gekony również urządzały sobie spacerki w poszukiwaniu pyszności po naszym domku. Jednak od nich czułam wyjątkową sympatię. Tego samego nie mogę powiedzieć o wielkich pająkach nad łóżkiem, czy nocnym atakiem zagubionego nietoperza prosto w naszą moskitierę. Zewsząd otaczała nas natura.

Magiczna chwila

Po zmroku średnio na 3-4 godziny, uruchomiany jest prąd z agregatu. Po tym czasie pozostaje jedynie ciemność i korzystanie z latarki. Jednak na Gam, noce były wyjątkowo przyjemne.

W jeden wieczór cała nasza szóstka doświadczyła niesamowite zjawisko.
Siedząc na tarasie, Dagmara z Marcinem wypatrzyli w wodzie pulsujące światełka. Zgasiliśmy lampy, a woda pod naszymi domkami zaczęła iskrzyć jak wielka dyskoteka. Świecące meduzy zrobiły wyjątkowy pokaz, który pozostanie na długo w naszych sercach. Była to chwila, dla której wszyscy uświadomiliśmy sobie, jak wielkie mamy szczęście, widząc takie zjawiska na własne oczy. Podczas podróży pojawiają się momenty, przez które masz ciarki na całym ciele. Dla takich chwil warto, wybrać się na kraniec świata.

Wyjątkowe zachody słońca

Wyspa Gam czarowała nas na każdym kroku, bliskość natury, piękna rafa wokół domków i zjawiskowe zachody słońca. Widzieliśmy wiele pięknych zachodów, ale właśnie te wprawiały nas w niezwykle nostalgiczną atmosferę. Bujałam się na hamaku i chłonęłam każdą chwilę, obserwując zmieniające się kolory na niebie. Tuż po spektaklu kolorów, wieczory spędzaliśmy na tarasie wpatrzeni w niesamowitą konstelację gwiazd. W tych regionach widoczność gwiazd jest niesamowita!

Żelki

W trakcie podróży, zwłaszcza w tak odległe tereny, zawsze zabieramy ze sobą słodkości. Nie ukrywam, że ogromny łasuch ze mnie, ale lubiący się dzielić 😊

Pomachaliśmy przepływającej łódce, a na ten gest dzieci podpłynęły do naszych domków. Postanowiłam im coś podarować, otworzyłam więc walizkę z sekretną siateczką i wyciągnęłam owocowe żelki. Uśmiech, który otrzymałam w podziękowaniu był bezcenny.

Wioska Yennanas

Za dnia można było wybrać się do wioski Yennanas, aby poznać ludzi i bardziej lokalny klimat.

Wystarczy wąską ścieżką przejść na drugą stronę lasu. Po drodze oczywiście zostaniecie zaatakowani przez dzikie stado komarów. Uważam, że w tych regionach żadne repelenty, nie są wstanie ich odstraszyć.

W wiosce ludzie są bardzo sympatyczni. Nie odczuwamy pomiędzy sobą barier, a wzajemne zainteresowanie wizytą i niezwykłą serdeczność. Szczere uśmiechy, miłe gesty i otwartość na relacje. Życie tutaj płynie skromnie, ale odnieśliśmy wrażenie, że szczęśliwie.

Wioska posiada swój kościół i mały sklep. Mrozi mnie jedynie znak ewakuacji w razie tsunami. Odrzucam szybko czarne myśli. Jesteśmy świadomi wszystkich ewentualnych zagrożeń, jednak będąc na krańcu świata, można poczuć się odrobinie bezbronnie.

Ciepły Bintang

Wracając do tematu sklepu, pojawiał się jeden istotny luksus, mogliśmy kupić piwo. Oczywiście ciepłe, zakurzone, małe i drogie. Jednak w takich okolicznościach natury nawet ciepłe piwo smakuje znakomicie. Zabraliśmy je na taras swojego domku i delektowaliśmy się każdym łykiem, spoglądając na ocean. Wróciły do nas wspomnienia, ponieważ swojego pierwszego Bintanga piliśmy sześć lat temu, podczas podróży na Celebes, Sulawesi.

Kiedy miejsce staje się naturalną terapią…

Wyspa Gam oczarowała nas totalnie. Już niewielki jej obszar sprawił, że zostawiliśmy tam część swojego serducha. Odpoczynek w Methos Homestay był relaksujący i pełen refleksji. Czas płynął powoli. W końcu poczułam reset, którego tak bardzo potrzebowaliśmy. To miejsce stało się naszą naturalną terapią.

Kochamy takie okoliczności, ponieważ właśnie wtedy możemy złapać dystans do wielu spraw i przypomnieć sobie jak niewiele potrzeba do szczęścia.

W ostatnim czasie bardzo brakowało nam egzotyki i dzięki tej wyprawie na nowo ożywiliśmy duszę odkrywcy, która w nas drzemie.

Kokosowy raj

Oczy mi błyszczą, kiedy widzę palmy, kokosy i plażę. Być może to dziwne, ale czuję, że urodziłam się w złej szerokości geograficznej. Mój dom jest tam, gdzie stąpam gołą stopą po piachu, a nad głową mam korony palm.

Kolejny kierunek - Arborek

Po pięciu dniach przychodzi czas, aby opuścić wyspę. Żegnamy się z wyspą i nowo poznaną parą - Dagmarą i Marcinem. Cudownie było Was poznać! Znowu mamy dowód, że pasja do podróży łączy ludzi 😊

Od teraz kontynuujemy podróż w cztery osoby, z Kają i Adrianem. Oddalona zaledwie godzinę łodzią, na wprost Gam, znajduje się wyspa Arborek. To właśnie ona jest naszym kolejnym celem.

Sentyment do Kalabrii

Przenosimy się tym razem na południe Włoch do pięknego regionu, jakim jest Kalabria. Ten czubek włoskiego buta oferuje malownicze wybrzeże, urokliwe miasteczka i unikalny śródziemnomorski klimat. Kalabrię pierwszy raz odwiedziliśmy siedem lat temu. Wróciliśmy nie tylko z sentymentu, a przede wszystkim dlatego, że zatęskniliśmy za włoską autentycznością. Do Kalabrii po prostu coś przyciąga i nie jest to tylko pyszna kuchnia, czy krystalicznie czyste morze. Jeśli chcesz poznać spokojne i autentyczne kontynentalne Włochy wybierz się właśnie do Kalabrii.

Za pierwszym razem uroki Kalabrii podziwialiśmy w maju. Kwitnąca roślinność, brak turystów, oraz rześkie morze. Muszę przyznać, że przez ostanie 7 lat dość sporo się zmieniło. Kalabria z roku na rok przyciąga coraz więcej odwiedzających. Nic dziwnego, to piękny region, który ma wiele do zaoferowania. Jeżeli chcecie odpocząć od tłumów, warto jako zakwaterowanie wybrać miejscowości w pobliżu Tropeii. Zyska Wasz portfel i poczujecie prawdziwie lokalny klimat.

Miasteczko Parghelia

Planując tygodniowy pobyt w Kalabrii, wybraliśmy prowincję Vibo Valentia. Zatrzymaliśmy się w uroczej miejscowości, jaką jest Parghelia. Miasteczko liczy niespełna 1400 mieszkańców. W porównaniu z okolicznymi miejscowościami można tutaj odpocząć od gwaru i tłumu turystów.

Parghelia nie jest tak znana, jak Capo Vaticano czy Tropea i to stało się jej największym atutem. Oddalona zaledwie 5 km od Tropei, jest idealną bazą wypadową na zwiedzanie najpiękniejszej części kalabryjskiego wybrzeża. Ponadto odnajdziecie tutaj dwie zjawiskowe plaże – Spiaggia Parghelia i Spiaggia Michelino. To właśnie one przeważyły na decyzji, gdzie tym razem zatrzymamy się w Vibo Valentia. Zarezerwowaliśmy nocleg jak najbliżej ulicy Via Michelino, aby móc te dwie plaże mieć na wyciągnięcie ręki.

Zatrzymaliśmy się w butikowym hotelu Residenza Degli Dei, który z czystym sumieniem możemy polecić. Czyściutko, przyjemny taras widokowy, smaczne śniadania i co najważniejsze, idealna baza wypadowa. Do stacji kolejowej mieliśmy raptem 100 metrów, a to właśnie pociągiem planowaliśmy poruszać się po okolicy. Z Pargheli dostaniecie się bez problemu praktycznie w każde miejsce pociągiem. Linia kolejowa prowadzi wzdłuż wybrzeża, co ułatwia przemieszczanie.

Pocztówkowy klimat

Parghelia to urocza miejscowość z pocztówkowym klimatem. Wąskie uliczki, charakterystyczne okiennice i typowo włoska zabudowa. Na środku miasteczka znajduje się mały ryneczek, wokół którego na ławkach gwarnie rozmawiają mieszkańcy i wylegują się przyjazne koty.

Urokliwe cykasy

Jako miłośniczka roślin wszędzie widziałam wypielęgnowane cykasy, na balkonach, tarasach czy przed wejściem do domu. Ten mały akcent idealnie podkreślał urok tego miejsca.

Ristorante pizzeria Miseria & Nobiltà

W Pargheli odnajdziecie kilka kameralnych restauracji, w których można smacznie zjeść. Upodobaliśmy sobie Miseria & Nobiltà. Właścicielka wkłada całe swoje serce, aby każdy placek pobudzał podniebienia miłośników włoskiej pizzy.

Plaże Parghelii

W Parghelii wszędzie jest blisko, stacja kolejowa, restauracje, market i najważniejszy punkt naszego wypoczynku – plaże. Podążając miasteczkiem na końcu ulicy Via Michelino, znajdziecie klif z panoramicznym widokiem, z którego rozpościera się widok na dwie sąsiadujące plaże. Jednocześnie możecie podziwiać Spiaggia Michelino i jej sąsiadkę Spiaggia Parghelia. Widok z góry majestatycznie przedstawia ich oblicze. Wzgórza porośnięte kaktusami, wysokie klify i lazur otulającej wody.

Do plaży prowadzi przyjemne zejście, a wraz z ostatnim schodkiem pojawia się rozwidlenie na prawą i lewą stronę wybrzeża. Która plaża piękniejsza? Oceńcie sami.

Belveder Michelino

Belveder jest dość długi, polecamy udać się na jego prawą stronę. Ścieżka nad klifem prowadzi na kolejny punkt widokowy i jeszcze inną perspektywę, tego bajecznego krajobrazu. Myślę, że właśnie ten widok stał się naszym ulubionym. Dlaczego? Do pocztówki możemy dodać jeszcze nasze ukochane palmy.

Parghelia o poranku

Z początkiem września nie poplażujecie sami, chyba, że wybierzecie się na plaże wcześnie rano. Nam zależało, aby uwiecznić urok wybrzeża w jego naturalnej formie. Zebraliśmy się o 7:00 rano i łapaliśmy widoki, upajając się chwilą tylko we dwoje. Słońce pokrywa plaże znacznie później, jednak nawet kąpiel w morzu o tej godzinie okazała się całkiem przyjemna.

Dla nas jest coś wyjątkowego, kiedy jesteśmy na plaży zupełnie sami. Czujemy, jak integrujemy się z miejscem. Wszystkie zmysły zaczynają intensywniej pracować. Zapach morza, szum fal i mokry piach między stopami.

Wybrzeże Bogów

La Costa degli Dei w języku włoskim oznacza – Wybrzeże Bogów. Właśnie taką nazwę otrzymał odcinek linii brzegowej od Pizzo Calabro do Nicotera. Ta malownicza część wybrzeża łączy w sobie zjawiskowe widoki i urokliwe włoskie miejscowości. Charakterystyczne będą tutaj piaszczysto żwirowe plaże, oblane turkusami morza Tyrreńskiego.

Wyróżnić musimy obowiązkowy punkt wycieczki – przylądek Capo Vaticano. Właśnie ta miejscowość uważana jest za jedną z najpiękniejszych części La Costa degli Dei. Czy zgadzamy się z tą opinią? Zdecydowanie tak!

Capo Vaticano

Siedem lat temu, kiedy odwiedziliśmy Kalabrie, w Capo Vaticano zatrzymaliśmy się na dłużej. Wielu twierdzi, że najpiękniejsze zakątki wybrzeża znajdują się właśnie tutaj. Nie sposób zaprzeczyć, piękne formacje skalne, które oddzielają mniejsze i większe zatoczki. Wysokie klify z panoramicznymi widokami i wszechobecne kaktusy. Jeżeli ktoś zapyta mnie o charakterystyczny detal krajobrazu Kalabrii, jednym tchem odpowiem – kaktusy!

Belvedere Capo Vaticano

Siedem lat temu korzystaliśmy z uroków plaży Grotticele. Wróciliśmy ją ponownie zobaczyć i doznaliśmy szoku. Dawno nie widzieliśmy tak zatłoczonej plaży. Niestety ilość parasolek i plażowiczów, tak nas przytłoczyła, że szybko uciekliśmy. Za to mamy dla Was sprawdzone miejsce. Na klifie tuż obok plaży Grotticele znajduje się Belvedere, najlepszy punkt widokowy Capo Vaticano. Z góry możecie podziwiać całą zatokę i urokliwe małe plaże, do których można dostać się od strony wody. Na horyzoncie ukaże się również wulkan Stromboli i część archipelagu wysp Liparyjskich. Nic tylko usiąść na jednej z ławek nad samym klifem i podziwiać oblicze Capo Vaticano. Poniżej przedstawiamy, co ten magiczny zakątek ma do zaoferowania.

Tropea - perła morza Tyrreńskiego

Miasto zawieszone na klifie, nazywane perłą morza Tyrreńskiego. Tropea zdecydowanie jest wizytówką Kalabrii i w żadnym wypadku nie jest przereklamowana. To piękne miasto wyróżnia malownicza sceneria wysokich klifów w towarzystwie intensywnie błękitnego morza. Tropea wygląda jak sceneria z filmu. Spacerując labiryntem wąskich uliczek, można się zatracić w wyjątkowo romantycznej scenerii. To miejsce ma w sobie coś unikatowego. Wymazałabym jedynie z krajobrazu wszystkich turystów, niestety nie mam takiej mocy. Mimo to odwiedzaliśmy ją z przyjemnością. Naszą ulubioną porą był późny wieczór. Tropea prezentuje się jeszcze magicznej w promieniach zachodzącego słońca. Liczne bary i restauracje również zyskują przy blasku gwiazd. Wiele restauracji usytuowanych jest tuż nad samym klifem, zapewniając zniewalające widoki.

Sanktuarium Santa Maria dell’Isola

Znajdując się w Tropei nie możemy pominąć Sanktuarium Santa Maria dell’Isola. Klasztor został umieszony na szczycie skały, w niezwykle plastycznej scenerii. Sanktuarium jest szczególnym symbolem Tropei. Prowadzą do niego schody wycięte w skale, na których czeka kolejny panoramiczny widok.

Magiczne zachody słońca

Na każdej wyprawie, zachód słońca jest dla nas jedną z najbardziej magicznych chwil. Nie zabrakło ich oczywiście w Kalabrii. Otuleni promieniami zachodzącego słońca podziwialiśmy wulkan Stromboli. To tuż nad nim słońce kończyło swój dzień. Większość wieczorów spędzaliśmy na klifie w Tropeii, popijając zimnego drinka. Jednak bez względu na to, gdzie się znaleźliśmy, każdy zachód słońca był wyjątkowy.

Ponowne spotkanie

Nie wiem, czy jesteśmy szczęściarzami, a może dobrą energią przyciągamy dobrą energię, jednak podczas podróży poznajemy wyjątkowych ludzi, z którymi utrzymujemy stały kontakt. Myślę, że podobne odczucia ma każdy „podróżnik". W różnych miejscach na świecie trafiamy na pokrewne dusze. Ponad siedem lat temu poznaliśmy Pawła, który od dzieciństwa mieszka we Włoszech, dokładnie w Kalabrii. Ponownie po tak długim czasie udało się nam zobaczyć.
Bardzo cieszymy się ze wspólnie spędzonego czasu. Kochamy poznawać dany region, oczami mieszkańca. Dzięki temu dostrzegamy i odkrywamy jeszcze więcej. Dziękujemy za gościnę. Nasz pobyt uzupełniliśmy o wyjątkowy wspólnie spędzony czas.

Santa Domenica i jej ukryta plaża

W miejscowości Santa Domenica, jeżeli macie ochotę trochę pobuszować, w pobliżu stacji kolejowej znajduje się ukryta plaża. Jest to plaża, na której w 95% będziecie zupełnie sami. Wiedzą o niej głównie lokalni mieszkańcy. Plaża znajduje się u podnóży stromego klifu. Przy schodzeniu w dół trzeba być bardzo ostrożnym, ścieżka nie jest wyraźna, a osuwiska dość spore. Dodatkowo mocne przygrzewające słońce nie ułatwia sprawy. Za pierwszym razem nie polecamy udać się tam samemu, my mieliśmy to ułatwienie, że zaprowadził nas tam nasz włoski znajomy. Jeżeli jednak uparcie będziecie chcieli ją zdobyć, dopytajcie o drogę lokalnych mieszkańców i zachowajcie maksymalną ostrożność.

Kalabria z przystankiem w Mediolanie

Linia lotnicza Ryanair już jakiś czas temu uruchomiła bezpośrednie połączenia z Polski do Lamezia Terme. My natomiast zdecydowaliśmy się na lot linią Wizz Air z przesiadką w Mediolanie. Dlaczego? Polowaliśmy na okazję praktycznie w ostatniej chwili i skusił nas tani lot z Krakowa do Mediolanu za jedyne 50 zł. Z lotniska Milano Malpensa mieliśmy już lot docelowy do Lamezia Terme, tak że uznaliśmy, że taka opcja będzie dla nas najkorzystniejsza cenowo. Łącznie koszt biletów za osobę w dwie strony wyniósł nas 400 zł.

Nie dokupiliśmy bagażu dodatkowego. Postanowiliśmy, że spróbujemy zmieścić się do bagażu podręcznego. Dosłownie plecaki pękały w szwach. Niełatwo przy takich wymiarach zmieścić drona, aparat, obiektywy i niezbędne akumulatory czy ładowarki. Tak czy inaczej daliśmy radę.

Transport publiczny w Kalabrii

Lotnisko w Lamezia Terme znajduje się dwa kilometry od stacji kolejowej Lamezia Terme Centrale. Dystans ten najlepiej jest pokonać autobusem, który kursuje bezpośrednio z lotniska. Bilety możecie kupić w kiosku, jednak najwygodniej jest zainstalować aplikację Trenitalia. Dzięki tej aplikacji na bieżąco będziecie z cenami, możliwościami i godzinami odjazdów. Z aplikacji korzystaliśmy cały pobyt i znacznie ułatwiła nam organizacje i przemieszczanie. Z Lamezia Terme Centrale średnio co godzinę kursuje pociąg do Parghelii. Trasa ciągnie się przez malownicze wybrzeże. Po drodze będzie kusić Was wiele przystanków m.in. innymi zatoka Marina Di Zambrone, my jednak kierowaliśmy się jeszcze odrobinę dalej. Tym samym pociągiem dojedziecie również do słynnej Tropei, czy uroczej Santa Domenica.

Poniżej podaję przykładowe ceny przejazdów z osobę:

Lamezia Terme – Parghelia : 5,10 €
Parghelia – Tropea : 1,20 €
Parghelia – Santa Domenica : 1,20 €
Parghelia – Ricadi : 2,10 €

Podczas pobytu wynajęliśmy dodatkowo na jeden dzień samochód, aby po kilku latach odwiedzić ponownie Capo Vaticano. Niestety do tej części bezpośredni dojazd pociągiem nie jest możliwy. Kursuje tuk tuk oraz można zamówić taksówkę, jednak mieliśmy ochotę poeksplorować okolicę według własnego widzimisię. Samochód wynajmujemy generalnie na cały pobyt, jednak w tym przypadku, stawialiśmy głównie na wypoczynek. Skorzystaliśmy z usług wypożyczalni „Europcar” w Santa Domenica. Udało nam się wynegocjować dość korzystną cenę jak na trwający sezon – 50 € za dzień.

Podsumowując region Vibo Valentia to idealne miejsce na krótki wypoczynek. Nie zabraknie Wam słońca, lokalnych pyszności i pięknych plaż. Odległości są niewielkie i dobrze skomunikowane. Pociąg kursuje wzdłuż linii wybrzeża, co ułatwia przemieszczanie. Bilety lotnicze zapewne można upolować taniej, niż nam się udało. Wystarczy tylko elastyczność dat i trochę obserwacji. Niezmiennie podtrzymujemy, że Kalabria ma wyjątkowy klimat i to był zdecydowanie udany wypad.

A Wy co myślicie o tym regionie? Czy pojawił się również na Waszej bucket list?😊

Strzał w dziesiątkę!

Wybraliśmy Kefalonię, twierdząc, że ma jedne z najpiękniejszych plaż w Europie. Zdecydowanie podtrzymujemy nasze zdanie. Grecka Kefalonia to raj dla miłośników plażowania. Przejdźmy zatem do najprzyjemniejszej części - czas na ranking miejsc, które nas oczarowały.

Hulaj dusza, tłumów nie ma

Przyzwyczailiśmy się podróżując po Azji, że plażę mamy tylko na wyłączność. Na Kefalonię przygotowaliśmy zatem listę plaż, które zachowały swój naturalny charakter z nadzieją na obcowanie tylko we dwoje. I co możemy powiedzieć? Oczywiście, że się udało!

Do tych najpiękniejszych plaż trzeba się nieco bardziej pofatygować: trekking, wspinaczka przez skały, a czasem nawet nurek w wodę. Za to efekt jest zawsze tego wart, a niejedna kameralna perełka czeka na wasze odkrycie.

Fteri

Plaża Fteri zdecydowanie stała się naszym numerem jeden! To taka lepsza wersja słynnej Myrtos. Prowadzi do niej droga przez góry, także czeka nas mały trekking. W sumie nie taki mały, musimy przedostać się przez góry, aż do wąwozu. Na początku trasa jest bardzo przyjemna, mijamy piękne drzewa oliwne i pola uprawne winorośli. Spotykamy stado kóz i sympatycznego starca, który wskazuje nam dalszą drogę.

Później za to czujemy się jak kozice, niekiedy chodzimy wręcz po pionowych skałach. Pamiętajcie o sportowym obuwiu. Mimo, że uwielbiamy wspinaczki górskie, upał szybko daje się we znaki. Bardzo ważna wskazówka: na trasie co jakiś czas natraficie na kolorowe (zielone lub czerwone) kamienie – podążajcie ich szlakiem. My zrobiliśmy jeden podstawowy błąd i nie przejęliśmy się, kiedy oznakowanych kamieni zabrakło. Uznaliśmy, że znajdują się tylko na początku trasy.

Na odcinku prowadzącym do Fteri niestety bardzo łatwo jest się zgubić, bowiem nie ma żadnej konkretnej ścieżki. Wokół tylko góry, rozsypane kamienie i krzaki. Ciężko stawia się stopy, bo krzewy są bardzo ostre, a kamienie ruchome. Podjęliśmy złą decyzję i zamiast skręcić w lewo, w stronę wąwozu, to udaliśmy się w górę. W pewnej chwili pomyślałam: „Przecież to nierealne, żeby się tędy przedostać” – pobłądziliśmy.  Znaleźliśmy się na szczycie, gdzie nie było możliwości zejścia. Chyba, że nauczylibyśmy się latać.

Tutaj jest ścieżka

Ścieżką nazywaliśmy miejsce, gdzie swobodnie można stawiać stopy. Kiedy wydawało się, że złapaliśmy dobry trop, brak możliwości przejścia szybko sprowadzał nas na ziemię. „Paula, idziemy w górę, czy w dół?” – nie znałam odpowiedzi, pustka w głowie. Kiedy zaczęła dochodzić mała irytacja, Karol pocieszał mnie: „O, zobacz, tutaj jest ścieżka, na pewno dobrze idziemy”. Wkrótce potem ścieżka się kończyła. Po przejściu paru metrów ciągle towarzyszyła nam podobna myśl: „Widzę coś, tędy na pewno da się przejść! Oj nie, koniec drogi...”. W ostateczności postanowiliśmy, że musimy zawrócić i odnaleźć punkt orientacyjny.

Na szczęście patent na zimną wodę uratował nam życie (mrozimy butelkę wody w zamrażalce, do tego stopnia, że otrzymujemy lód. Dzięki temu woda długo daje mocne orzeźwienie. Trzymając ją w plecaku, chłodzi dodatkowo zimne piwka). Upał był ogromny, wodę wypiliśmy praktycznie całą w połowie trasy. Jak to mój mąż z uśmiechem podsumował: „Nie ma tragedii, są jeszcze zimne piwka”.

Spaleni słońcem trafiliśmy na prawidłową trasę i weszliśmy z ulgą do cienia wąwozu. W oddali zaczęły wyłaniać się niesamowite odcienie błękitu. Szybko zapomnieliśmy o pokonanym trudzie.

Niesamowite oblicze Fteri

Widząc niesamowitą plażę, zrzuciliśmy ciuchy i wskoczyliśmy do chłodnej wody – to była dla nas najlepsza nagroda! Kiedy obejrzeliśmy się za siebie i ujrzeliśmy pokonane góry, poczuliśmy ogromną satysfakcję. Na plażę można dostać się również łódką z miasteczka Zola, ale po co odbierać sobie frajdę z jej zdobywania? 😊

Z drogą powrotną nie było już problemu. Znając „szlak” zdecydowanie łatwiej jest się odnaleźć. Trzeba się trochę powspinać, krzaki haratają nogi, ale nie są to tak szalone tereny jak z naszej pomyłki.
 
Mieliśmy ogromne szczęście, że wybraliśmy się na Fteri w pierwszym tygodniu naszego pobytu. Później huragan zablokował możliwość dostępu do plaży. Nie wyobrażamy sobie Kefalonii bez odkrycia Fteri.

Agia Eleni

Jest to kameralna, zatokowa plaża, do której prowadzi kilkanaście serpentyn ze stromego wzgórza. Z Agios Dimitros mamy dwie trasy - zdecydowanie wybierzcie tę dłuższą, która prowadzi przez miasteczko. No chyba, że macie ochotę jechać polną drogą tuż przy przepaści. 😊

Plaża Agia Eleni jest jak ukryty szafirowy klejnot wśród skał. Panuje tutaj niezwykły spokój. Białe kamienie i turkusowe wody sprawiły, że stała się jedną z naszych ulubionych. Na miejscu kierowaliśmy się na zachodnią część plaży, przechodząc przez klika kamieni i głazów. Właśnie tam odnaleźliśmy swój mały raj. Miejsce zaciszne i idealne na wypoczynek. To jedyna plaża, na której ucinaliśmy sobie drzemkę. Ze względu na bliską odległość od hotelu lubiliśmy do niej wracać.

Petani

Plaża Petani znajduje się w pobliżu Agia Eleni. Położona jest w przepięknym otoczeniu klifowego zbocza na półwyspie Paliki. Za każdym razem, kiedy zjeżdżaliśmy w dół stromą drogą, widok na wybrzeże wprawiał nas w zachwyt. Mieszający się kolor błękitu z białymi skałami zapierał dech w piersiach. Dodatkowo duże głazy rozsypane z pobliskich klifów podkreślały jej niezwykły urok.

Odcinek plaży jest dość długi, także myślę, że spokojnie mogę podzielić go na trzy oblicza Petani. W centralnej części ulokowana jest strefa z parasolkami (która nigdy nas nie interesowała) i dwie restauracje. My polecamy udać się na zachodnią lub wschodnią część plaży. Tam zostaniecie sami, otuleni białymi klifami i turkusami morza.

Oddech cyklonu

Petani poznaliśmy w każdej możliwej odsłonie - w słoneczne, beztroskie dni, jak i zaraz po cyklonie, kiedy szalało wzburzone morze. Poczuliśmy ogromną ulgę, gdy deszcz ustąpił, a my mogliśmy odetchnąć świeżym morskim powietrzem.

Zachody słońca

Mamy słabość do Petani ze względu na bajeczne zachody słońca. Musimy szczerze przyznać, że są jednymi z najpiękniejszych, jakie widzieliśmy w życiu. Kochaliśmy do nich wracać i obserwować plastyczne kolory na niebie. Kiedy spędziliśmy tutaj swój pierwszy wieczór skąpany w promieniach zachodzącego słońca, stały się naszym uzależnieniem. Potrafiliśmy wymęczeni po całym dniu znaleźć czas, aby ponownie wrócić i wpatrywać się w magiczną aurę.

Orzeźwiający prysznic

W drugim tygodniu naszego pobytu znaleźliśmy kolejny świetny pretekst, żeby powracać w stronę Petani. Przez huragan, który niestety dopadł wyspę, na całej Kefalonii zabrakło prądu. Pompa, która zasilała wodę w naszym hotelu, bez elektryczności nie działała. Minęły trzy dni zanim wszystko wróciło do normy. Na Petani odkryliśmy wyżej położone prysznice ze słodką wodą. Korzystaliśmy zatem z orzeźwienia przy zachodzących promieniach słońca.

Vouti

Plaża Vouti położona jest w zachodniej części zatoki Agia Kyriaki. Standardowo do plaży prowadzą liczne strome zakręty. Ostatni kilometr drogi jest wąski i nieutwardzony. Sama plaża jest kameralna i bardzo spokojna, z pięknym widokiem na góry. W krystalicznie czystych wodach powitają was pływające, kolorowe rybki. Dla wielu osób plusem będzie parking praktycznie przy samej plaży i mała, przytulna tawerna. Na Vouti mamy dość spory odcinek wybrzeża, bez problemu każdy znajdzie zaciszne miejsce tylko dla siebie. My dwukrotnie byliśmy praktycznie jedynymi turystami korzystającymi z jej uroków. Zdecydowanie Vouti znajduje się w naszym TOP 5 najpiękniejszych plaż na Kefalonii.

Pessada

Ta perełka mieści się na południu wyspy. Ukryta jest między skałami, także czeka nas krótki trekking. To właśnie dla niej wybraliśmy się w tamte strony. Oj, było warto! Urocza i kameralna, stała się jedną z naszych ulubionych. Na plaży odnajdziecie spokój i jej naturalny wdzięk. Na Kefalonii odwiedziliśmy niewiele piaszczystych plaż, także Pessadę traktujemy jako klejnocik wyprawy. W końcu nasze stopy mogły zaznać „piaskowego masażu”. Przyjemnością było mieć tę wyjątkową plażę tylko dla siebie.

Platia Amos

Plaża Platia Amos niestety nie jest już dostępna ze względu na trzęsienie ziemi, które miało miejsce w 2014 roku. Trzysta schodów prowadzących w dół uległo praktycznie całkowitemu zniszczeniu. Pozostał nam do podziwiania jedynie niesamowity punkt widokowy z wysokiego klifu. Sceneria, która tutaj panuje, jest wyjątkowa. Stoimy przy stromym klifie, gdzie czuję szybsze bicie serca. Urwisko jest ogromne, a świadomość znaków zakazu wejścia wprowadziła trochę niepokoju. Wybraliśmy się tutaj na zachód słońca. Złote promienie oplatały góry i plaże. Wyobraziłam sobie, jak przyjemnie byłoby wykąpać się w jej turkusowych wodach.

Ważna wskazówka: Samochód polecamy zostawić praktycznie na samym początku drogi, przy oznaczeniu na plażę. Później pojawiają się serpentyny i urwisko, gdzie może być problem z zawróceniem.

Myrtos

Plaża Myrtos jest uznawana za jedną z najpiękniejszych plaż w Europie i wizytówkę wyspy. Wielokrotnie nagradzana w wielu rankingach. Rozpoznawalna na całym świecie.

Z góry zrobiła na nas ogromne wrażenie. Białe, strome klify, porośnięte roślinnością, a u ich stóp mieszające się, turkusowo-szmaragdowe fale. Człowiek w obliczu wysokich przepaści, czuje, jaki jest malutki. Punkt widokowy sprawia, że chciałoby się zostać tutaj na dłużej.

Na plaży pojawiliśmy się wczesnym rankiem. Od razu przytłoczyła nas masa parasolek. Naszym zdaniem psują nieodparty urok Myrtos. Zaszyliśmy się gdzieś z boku, żeby mieć większy skrawek plaży tylko dla siebie. Niestety zaobserwowaliśmy, że z każdym kwadransem ludzi przybywało coraz więcej. Zresztą, co się dziwić, to najbardziej znana plaża na wyspie. Mimo to, również uważamy ją za jedną z najpiękniejszych. Widok kusił za każdym razem, aby na chwilę przycupnąć i nacieszyć się jej obliczem.

Miasteczko Assos

Wracając wybrzeżem wzdychałam z zachwytu obserwując otaczające nas krajobrazy. Spontanicznie zatrzymaliśmy się na wzgórzu. Z prawej strony ukazał się widok na słynne miasteczko Assos, a z drugiej strony na piękną klifową plaże. Assos leży na małym półwyspie i sprawia wrażenie odosobnionej wysepki. Zauroczona byłam nim od samego początku. Planowaliśmy odwiedzić miasteczko w któreś popołudnie, by nacieszyć się jego klimatem, pospacerować wąskimi uliczkami i usiąść w tawernie nad morzem. Czułam bijącą od niego romantyczną aurę, którą chciałam doświadczyć. Mój mąż wysiadł z samochodu i zrobił klika ujęć z góry. Nie zdawałam sobie sprawy, że to będą jedyne zdjęcia, jakie uda nam się tam zrobić. Plan kolacji w romantycznej scenerii prysł jak mydlana bańka. Kilka dni później cyklon zrównał miasteczko z ziemią. Serce się kraje, ale Assos było jednym z miejsc, które ucierpiało najbardziej podczas huraganu.

Dafnoudi

Przyszedł czas i na północne wybrzeże. W pierwszej kolejności wybraliśmy Dafnoudi, która od razu nas oczarowała. Dla odmiany zatokowa plaża usiana jest lasami cyprysowymi. Do plaży prowadzi przyjemny szlak przez las. Niekiedy ścieżka staje się wąska i kamienista, ale bez problemu przeszliśmy ją w japonkach. Co krok widać mech, który obrasta kamienie, a przenikające światło sprawia, że las wygląda baśniowo.

Tajemnicza grota skalna

Na plaży, po prawej stronie, w szczelinie skalnej, znajduje się wejście do groty, która wychodzi na morze. Wchodząc do środka otrzymujemy swoją prywatną plażę. Woda jest niezwykle krystaliczna i leniwie rozpływa się po białych kamieniach odbijając iskierki światła.

Kimilia

Dziesięciominutowy spacerek z parkingu leśną drogą i jesteś na miejscu. Kimilia jest sąsiadką Dafnoudi. Podobnie jak ona, Kimilia również znajduje się w otoczeniu przepięknych lasów cyprysowych. Z góry przypomina kształt gwiazdy. Turkusowe morze oblewa formacje skalne. Zresztą sami zobaczcie jej uroki.

Kato Lagadi

Znajduje się we wschodniej części Kefalonii, niedaleko miasteczka Poros. Niestety jest trudno dostępna. Zejście na plaże prowadzi po pionowych skałach w dół. Po cyklonie pojawiły się ogromne osuwiska i postanowiliśmy nie ryzykować. Puściliśmy za to naszego przyjaciela (drona), który zrobił jej kilka ujęć. Jak możecie zobaczyć poniżej, plaża prezentuje się znakomicie. Do Kato Lagadi można się również dostać drogą morską.

Xi

Plaża Xi nie była na naszej liście, jednak w ostatnim dniu stwierdziliśmy, że może warto ją zobaczyć i wyrobić sobie własną opinię. Wiedzieliśmy o jej popularności i zagospodarowaniu pod plażowiczów, także to nas odstraszyło. Na miejscu po huraganie okazało się, że plaża świeci pustkami. Serwis plażowy i dwie restauracje zostały doszczętnie zniszczone. Nie poznaliśmy jej wcześniejszego oblicza, ale musimy przyznać, że miękki rudy piach przy białych klifach prezentuje się całkiem ciekawie. Plaża jest inna niż wszystkie, także warto ją zobaczyć.

A Wam która plaża najbardziej przypadła do gustu? 😊
Mam nadzieję, że zrobiliśmy Wam małego smaczka na Kefalonię!

Kiedy sytuacja na świecie sprawiła, że jedynym możliwym wakacyjnym kierunkiem w tym roku będzie Europa, nie musieliśmy się zbyt długo zastanawiać nad wyborem kraju. Co prawda, smutno było przełożyć zaplanowany trip do Azji, ale wiedzieliśmy, że pocieszenie znajdziemy w objęciach wysp Jońskich. Grecka Kefalonia i jej klifowe wybrzeże czekało na nasze odkrycie. Wzdłuż linii brzegowej i w głębi lądu wciąż można odnaleźć dziewicze zakątki. Natury podróżnika nie oszukasz, a majestatyczne plaże to zdecydowanie nasz cel. Przygotowaliśmy zatem plan tego, co chcemy zobaczyć, tworząc listę najbardziej urokliwych plaż z naciskiem na te, które zachowały swój naturalny charakter.

Kilka lat wcześniej odwiedziliśmy Thassos, Kretę i Lefkadę. Kefalonię musnęliśmy na jednodniowej wycieczce z Lefkady. Zauroczyła nas na tyle, że po pięciu latach ponownie postanowiliśmy ją odwiedzić.

Jeśli chcesz odpocząć, szukasz autentyzmu greckiej codzienności, Kefalonia będzie idealna dla Ciebie. Mamy wrażenie, że Kefalonia, w porównaniu z innymi greckimi wyspami, broni się przed masową turystyką. Oczywiście, odnajdziesz na niej turystyczne miasteczka, jednak w większości trafisz na takie, gdzie można zaobserwować spokojne, lokalne życie. My ze względu na dobrą bazę wypadową wybraliśmy małą miejscowość Agios Dimitrios. Wioska od Lixouri oddalona jest o 3 km.

Portowe miasteczko

Lixouri jest drugim co do wielkości miastem na wyspie. Znajdują się tutaj przytulne tawerny, port i kilka okolicznych sklepów. Zaletą Lixouri jest turystyczny spokój, ponieważ nie napotkacie tutaj tłumów przyjezdnych. Do Lixouri wpadaliśmy prawie codziennie. Znajdowała się tutaj najbliższa stacja benzynowa, market i jedna z naszych ulubionych restauracji.

Dzień jest za krótki

Po opiniach zdecydowaliśmy się na nocleg w Phaedra Suites, który okazał się znakomitym wyborem. Smaczne śniadania, przyjemny basen i przede wszystkim świetna lokalizacja. Wychodziliśmy wcześnie rano i wracaliśmy późnym wieczorem, eksplorując wyspę. Zawsze mamy wrażenie, że dzień jest za krótki. Uroki basenu wypróbowaliśmy dopiero w ostatnim dniu pobytu. Nie mniej jednak przyjemnie było żyć ze świadomością awaryjnej opcji na relaks 😊
Sam hotel znajduje się w przyjemnym otoczeniu zieleni z widokiem na góry i zatokę. Na Kefalonię wybraliśmy się z początkiem września. Był to idealny czas, aby przed nadchodzącą jesienią wygrzać się w promieniach greckiego słoneczka.

Gaz do dechy i w drogę

Na cały dwutygodniowy pobyt wypożyczyliśmy samochód, dzięki któremu mogliśmy realizować wszystkie nasze cele. Buszowaliśmy zatem po zakamarkach wyspy, co dzień odkrywając nowe miejsca. Przejechaliśmy ponad tysiąc kilometrów krętymi drogami, które potrafią przyprawić o zawrót głowy. Malownicze trasy w otoczeniu górzystego krajobrazu są atrakcją samą w sobie. Wysokie skalne klify i przytulone do nich drogi potrafią podnieść poziom adrenaliny. Każda wyprawa ukazywała nam piękno wyspy. Mijaliśmy hektary gajów oliwnych, winorośli i figowców. Zieleń w połączeniu z białymi skałami i lazurowymi odcieniami morza tworzyła krajobrazy zapierające dech w piersiach. Szybko na nowo przypomnieliśmy sobie, czym są wakacje. Po kilku dniach mieliśmy swoje ulubione trasy, które prowadziły przez wysokie klify z pięknym widokiem na wybrzeże. Mimo czasu, który musieliśmy poświęcić na przemieszczanie, to właśnie samą drogę traktowaliśmy już jako przyjemność.

Gdyby kózka nie skakała

Na Kefalonii czuć swojski klimat. Często spotykaliśmy pasterzy pilnujących swoje stada owiec i kóz. Fotografowaliśmy również te kózki, które przecinały naszą drogę na szczytach górskich. Zatrzymywaliśmy się, aby uwiecznić ich zadziorne spojrzenia. Jedne wylegiwały się w promieniach słońca, a inne hasały po szczytach, uciekając przed naszym obiektywem.

Droga wśród palm

Kto nas zna, ten wie, że mamy słabość do palm. Jak są palmy, jest i szczęście. Poniżej możecie zobaczyć trasę, od której zaczynaliśmy praktycznie każdy dzień. Ten prosty odcinek drogi nie trwał zbyt długo. Po chwili prowadził nas w stronę stromych klifów nad wybrzeżem.

Odkrywanie dzikich zakątków

Wyspa oczarowała nas urokiem kameralnych plaż. Mieliśmy nadzieję, a nawet cel, żeby znaleźć takie miejsca, których nie będziemy musieli z nikim dzielić. Udało się! 😊

Różnorodność plaż jest niesamowita. Od tych kamienistych, po piaszczyste. Od tych łatwo dostępnych, po takie, gdzie konieczny będzie trekking. Plaże, które nas najbardziej urzekły, ulokowane są na Półwyspie Paliki. Prowadzą do nich kręte drogi, z których rozpościera się obłędny widok na zatokę. Charakteryzują się wysokimi białymi klifami, turkusową wodą i niesamowitymi formacjami skalnymi. Po więcej zapraszamy do osobnego wpisu.

Malownicze plaże Kefalonii

Kefalonia oczarowała nas urokiem kameralnych plaż. Mieliśmy nadzieję, a nawet cel, żeby znaleźć takie miejsca, których nie będziemy musieli z nikim dzielić. Udało się! Do tych najpiękniejszych plaż, trzeba się nieco bardziej pofatygować, ale pamiętajcie - efekt wart jest wszystkiego.

O RajciuO Rajciu

Szalony GPS

Pamiętam, jak pomyślałam: „Grecja to takie wakacje na relaks, co tu może się wydarzyć”. Oczywiście, ale zależy jakie drogi wybierze Twój GPS. Czasami miałam wrażenie, że przejazd zaraz się skończy albo gorzej, znajdziemy się gdzieś w rowie. Nocne trasy wysoko w górach i świadomość przerażającej przepaści tuż obok, wprawiały nas w osłupienie. Brak możliwości zawrócenia, urwisko i inne tego typu przygody - na greckiej Kafalonii to codzienność. Dodatkowo nasz szalony GPS wcale nam tego nie ułatwiał i wyszukiwał dłuższe, krajoznawcze trasy.

Dla przykładu:

• Z Agios Dimitros na plażę Agia Eleni prowadzą dwie trasy – dłuższa i krótsza. Powiem tak, dla dobra waszego samochodu wybierzcie tę dłuższą 😊
• Późnym wieczorem i nocą bezpieczniej będzie z Argostoli do Lixouri wrócić promem. Trasa prowadzi przez wysokie klify - za dnia jest jednak przyjemnością samą w sobie ze względu na widoki.
• Jeżeli bierzecie pod uwagę niedostępną już plażę Platia Amos, to prowadzi do niej droga, która sprawiła, że na chwilę przestałam oddychać. Podczas trzęsienia ziemi osunęły się klify. Końcowy odcinek na punkt widokowy do pokonania jest zdecydowanie tylko pieszo, a i tak człowiek czuje niepewność. Warto jednak zrobić sobie spacer i uwiecznić ją z góry. Samochód polecamy zostawić wysoko przy oznaczeniu trasy na plaże, później pojawi się masa serpentyn i urwisko. My zjechaliśmy trochę za nisko i ciężko było zawrócić.
• Niestety w ósmym dniu naszego pobytu na Kefalonię dotarł ogromny cyklon, który dokonał wielu zniszczeń. Ponoć podobne zjawisko o takiej sile nie wystąpiło od ponad 25 lat. Wiatr przekraczał ponad 120 km/h, a ilość deszczu, która spadła przez 36 godzin, zniszczyła wiele dróg. Sytuacja ta znaczenie utrudniła nasze przemieszczanie się po wyspie, a ilość nieprzejezdnych tras sprawiła, że łapaliśmy się za głowę. Mój mąż jak bohater usuwał drzewa z nieprzejezdnej drogi. Niestety nie było łatwo, także mieliśmy ogromne szczęście, że przez pierwsze siedem dni aktywnie realizowaliśmy nasze plany.

Jaskinia nimf

Melissani Cave to jaskinia w otoczeniu lasu, która skrywa w sobie niezwykle krystaliczną wodę. Część sklepienia jaskini zawaliła się podczas trzęsienia ziemi, umożliwiając promieniom słonecznym wnikanie do tego podziemnego świata. W południe, kiedy słońce znajduje się centralnie nad grotą, wpadające iskierki światła tworzą magiczną aurę. Ponoć przejrzystość wody jest tak niesamowita, że można policzyć kamienie skrywające się na dnie. Głębokość jeziora wynosi od 20 do 30 metrów.

Grecka Mitologia mówi, że przebywała w niej nimfa Melissani, która z żalu i nieodwzajemnionej miłości popełniła samobójstwo. Posłańcem wiadomości do ukochanego były delfiny, które później zamieniły się w kamień.

Nie wypowiemy się tutaj na temat piękna owej jaskini. My uchwyciliśmy jej oblicze jedynie z góry. Melissani Cave po cyklonie niestety była niedostępna.

Droga na Marsie

Trasa zlokalizowana pomiędzy wioską Faraklata, a Agias Efimias jest po prostu oszałamiająca. Prowadzi przez jedne z najwyższych szczytów górskich na wyspie. Liczne zakręty wywracają żołądek, aż w końcu człowiek wyląduje na Marsie. Takie miano nadaliśmy drodze, której otoczenie przypomina inną planetę. Suchy górzysty teren i zielone plamki z ostrych krzewów wyglądają tutaj niezwykle malowniczo. Na samym szczycie gór znajdują się wiatraki, które wykorzystywane są do produkcji prądu dla całej wyspy. Im niżej zjeżdżaliśmy, tym droga stawała się szersza i pojawiało się więcej charakterystycznej zieleni.

Asfaltowa droga była wyjęta jak z amerykańskiej Route 66. Tak nam się spodobała, że mimo odległości postanowiliśmy ponownie wrócić na jej tereny i zrobić nietypowe zdjęcia. Pomyśleć, że gdyby nie pozamykane drogi, pewnie nigdy byśmy na nią nie trafili.

Co pysznego i gdzie zjeść na Kefalonii?

Uwielbiamy odkrywać nowe smaki kulinarne, także na urlopie zawsze poszukujemy miejsc, gdzie można dobrze zjeść. Na Kefalonii w szczególności zasłużyły na wyróżnienie dwie restauracje:

• Avli
  W pierwszej kolejności wspomnę o Avli. To bardzo klimatyczna restauracja w centrum Lixouri. Serwuje przepyszne tradycyjne dania kuchni greckiej. Porcje są ogromne, a składniki niezwykle aromatyczne. Kiedy ją poznaliśmy, nie chcieliśmy jeść nigdzie indziej. Sałatkę grecką robią najlepszą na świecie. Ich receptura na sos i kruszony ser feta ze świeżymi ziołami to poezja smaku. Jeżeli lubicie degustować, to na przystawkę polecamy zestaw czterech past lub zapiekany ser kozi. Co do dań głównych - każdy znajdzie coś dla siebie. Nasze podniebienia skradły makarony i przepyszne potrawy z mięs. Znacie może Turkey Burger? Niech nie zmyli Was nazwa, to żaden fast food. Danie składa się z burgerów robionych z mięsa z indyka, które przyprawione jest oregano, czosnkiem, oliwkami kalamata i serem feta. Restauracja Avli podaje je dodatkowo z puree z marchewki – rewelacja!
  Zjecie tutaj również przepyszne desery, w szczególności polecamy sernik jogurtowy. Niestety w większości przypadków zanim udało nam się zrobić zdjęcie, talerz był już pusty.

Avli po huraganie została zamknięta. I co teraz? Oczywiście mieliśmy pewne epizody w innych restauracjach, ale poziom kuchni był niestety zupełnie inny. Aż w końcu odkryliśmy kolejną petardę!

• Three Umbrelas
  Wyjątkowa restauracja ulokowana przy samej zatoce. Kameralna i bardzo spokojna z przepięknym widokiem na góry i morze. Znajdziecie tutaj domową kuchnię, która w szczególności słynie z owoców morza i świeżych ryb. Wykorzystane produkty są tylko i wyłącznie BIO. Właściciele posiadają swoje pola uprawne. Podawane warzywa są zerwane prosto z krzaka. W prowadzenie restauracji zaangażowana jest cała rodzina. Ryby wyławiane są na bieżąco. Przed podaniem możecie zobaczyć rybkę, a nawet wybrać tę, która ma zostać dla Was przyrządzona. Musimy powiedzieć szczerze: na Kefalonię warto przyjechać, chociażby po to, żeby odwiedzić Three Umbrelas i skosztować ich niesamowitą rybę.

Polecamy również owoce morza, my spróbowaliśmy dwie wersje - z ryżem i z makaronem. Obie opcje uważamy za cudowne.

W Three Umbrelas miałam swoją ulubioną przystawkę, którą pokochałam, do tego stopnia, że nie chciałam jeść żadnej innej. Mianowicie firmowe “Feta-Saganaki”. Jestem fanką serów kozich i owczych, a żeby tego było mało, są one zapiekane na ciepło z aromatycznymi ziołami i pomidorami, tworząc razem bajeczną kompozycję. Mniami! 😊

W Three Umbrelas bardzo polubiliśmy się z właścicielami. Opowiadali nam o spokojnym życiu, jakie tu płynie, jak bardzo kochają gotować i ile serca wkładają w prowadzenie restauracji. Zazdroszczę im takiego życia. Robią coś, co kochają i są szczęśliwi. Mają wspaniałe produkty, które daje im ziemia. Owoce i warzywa prosto z ogródka, świeże ryby oraz swoje produkty mleczne. Zarażali swoją pozytywną energią i uśmiechem. Przyjemnością było do nich wracać. W ostatnim dniu nie mogliśmy się rozstać. Cały czas częstowali nas domowymi gratisami, a na koniec uraczyli szklaneczką ouzo z lodem. Cudowna atmosfera, przepyszne jedzenie i niesamowicie serdeczni gospodarze!

Czas na greckie słodkości

Zwieńczeniem każdego greckiego posiłku jest coś słodkiego. Nas oczarowała niezwykle prosta kompozycja ryżu i mleka o nazwie rizogalo. To tradycyjny grecki deser, konsystencją przypominający budyń. Podawany jest na różne sposoby. My pokochaliśmy wersję z laską wanilii i cynamonem. Stara kuchnia uczy, aby ryż gotować od samego początku w dużej ilości mleka, nie na wodzie. Skrobia uwalniająca się podczas gotowania ryżu nadaje deserowi kremową konsystencję. Rizogalo tak nam zasmakowało, że wystawimy na próbę swoje umiejętności i przyrządzimy go w domu. Z urlopu zawsze przywozimy kulinarne nowości, które wprowadzamy do naszego domowego menu.

Cieszymy się z greckich wakacji

Pamiętam początki pandemii, pozamykane granice i wielką niepewność jutra. Zastanawiałam się: "I co teraz?" Przecież natury podróżnika nie oszukasz. W głębi duszy wiedziałam, że coś wymyślimy. Szybko pojawił się plan B, padło na Grecję. Do dnia wylotu trzymaliśmy kciuki, aby nic się nie zmieniło. Na lotnisku uśmiech nie schodził z naszych twarzy, w końcu byliśmy w swoim żywiole. Zaczęliśmy przygodę, może inną niż planowaliśmy, ale kto powiedział, że ta będzie gorsza?

Grecja ugościła nas niesamowitymi widokami i przepysznym jedzeniem. Uważam, że lepiej nie mogliśmy trafić. Szukaliśmy spokoju i pięknej przyrody – wszystko odnaleźliśmy. Mimo pewnych przygód odpoczęliśmy, a przede wszystkim naładowaliśmy baterie na kolejne miesiące.

W 99% wykonaliśmy swój plan. Mała stopka pojawiła się jedynie ze względu na niespodziewany cyklon. Huragan urwał nam dwa dni z pobytu i zostawił po sobie ogromne szkody. To smutne, ale wiatr i deszcz nie miał litości. Zostaliśmy unieruchomieni w pokoju na 36 godzin, nie mając świadomości, jaka to była fala zniszczeń. Uszkodzone drogi, zalane miasteczka, zniszczone plaże. Mimo to, nic nie zmieniło naszego pozytywnego nastawienia. Cieszymy się, że od pierwszych dni aktywnie realizowaliśmy ustalony plan, a po huraganie nasza kreatywność nie miała granic.

Wierzymy, że Kefalonia szybko odbuduje straty i wróci do poprzedniej formy. Jest wyjątkową wyspą, która zasługuje na szczególną uwagę.

Po dziewięciu dniach lenistwa na Malediwach przychodzi czas na kolejny przystanek naszej podróży. Podekscytowani i świadomi nowej przygody ruszamy na Sri Lankę. Tutaj nie ma czasu na obijanie, mamy dość napięty harmonogram. Przylatujemy wraz z magicznym zachodem słońca, który obserwujemy z pokładu samolotu.

Wujek

Przypadkowa znajomość sprzed dwóch lat sprawia, że znajdujemy się na Sri Lance.
I tutaj zaczyna się intensywna historia. Dwa lata wcześniej na odcinku lotniczym Male – Dubaj, poznaliśmy Thisurę. Sześciogodzinny wspólny lot i opowiadania o Sri Lance sprawiły, że zapragnęliśmy ją w przyszłości odwiedzić. Co śmieszne, tak się polubiliśmy z Thisurą, że po powrocie do kraju utrzymywaliśmy stały kontakt. W końcu postanowiliśmy skorzystać z zaproszenia i odwiedzić ten piękny kraj. Zaplanowaliśmy pobyt na Sri Lance, wiedząc, że od strony lokalnego mieszkańca poznamy jej zupełnie inne oblicze.

Na lotnisku zostajemy odebrani przez wuja naszego kolegi Lankijczyka. Poznajemy dwie niesamowite rodziny. Ugoszczeni jesteśmy jak dzieci, które wróciły po długim czasie nieobecności. Jeszcze przed chwilą zupełnie obcy dla nas mężczyzna staje się również naszym wujem.

Na Sri Lance dni pędziły jak szalone, praktycznie co dzień spaliśmy w innym miejscu. Wstawaliśmy o świcie, żeby zaoszczędzić jak najwięcej czasu. Z wujkiem Kithsiri przemierzaliśmy setki kilometrów, a drogi nie zawsze były sprzyjające. Przeżyliśmy wspólnie masę niezwykłych chwil.

Gorący napój

Nasz pierwszy wieczór spędzamy w posiadłości Kithsiri. Poznajemy córkę i żonę wujka. Odpoczywamy przy wspólnej rozmowie, sącząc Masala Czaj.
Masala Czaj to indyjska czarna herbata z dodatkiem mleka. Podawana na słodko z dużą ilością cukru lub miodu. Przypomina naszą bawarkę, jednak jest zdecydowanie bardziej aromatyczna ze względu na dużą zawartość przypraw.

Nad ranem budzi nas modlitwa ze świątyni buddyjskiej. Gorący napój już na nas czeka w korytarzu. Wypijamy kilka łyków herbaty i wychodzimy z zaciekawieniem na taras. Przyjechaliśmy późnym wieczorem i nawet nie widzieliśmy okolicy. Wilgotność jest tak duża, że powoli zaczynamy się rozpływać. Pamiętam, że właśnie w tej chwili poczułam się jak w innym świecie. Atmosfera, która panowała wokół była magiczna. Pierwszy raz słyszeliśmy modlitwę buddyjską. Słońce powoli budziło się do życia, tworząc różowo pastelowe barwy na niebie. Po drzewach skakały małpy, a w tle przemykały charakterystyczne dźwięki, które okazały się być sprawką paseczników palmowych.  Nie mieliśmy niestety zbyt dużo czasu na delektowanie się tą chwilą. Czekała nas długa trasa w stronę Dambuli. Zabieramy niezbędne rzeczy do samochodu i wyruszamy w drogę. Krajobrazy zmieniały się z każdą godziną naszej podróży. Mijaliśmy piękne i różnorodne tereny Sri Lanki.

Poson Poya

W trakcie swojej podróży trafiliśmy na święto Poson, co znacznie spowolniło nasz transport po Sri Lance. W miasteczkach i na ulicach rozdawane były lody oraz inne smakołyki. Tworzyły się przez to ogromne korki. Nasza podróż wydłużyła się czterokrotnie. Zobaczyliśmy za to świętowanie i obrzędy lokalnych mieszkańców.
Poson, znany również jako Poson Poya, jest corocznym świętem tego kraju, celebrującym przybycie buddyzmu na Sri Lankę w III wieku p.n.e.
Wierni odwiedzają Świątynie z ofiarami kwiatów i kadzideł, aby oddać hołd Buddzie. Innym elementem obchodów Poson są kolorowe procesje upamiętniające wizytę Arahanta Mahindy, które mieliśmy przyjemność obserwować.

Polonnaruwa

Nowy dzień zaczynamy od wyprawy do Polonnaruwa. To jeden z zabytków należących do tzw. Trójkąta Kulturowego. Od XI do XIII wieku miasto pełniło funkcję stolicy Cejlonu, a w 1982 r. zostało wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Kithsiri organizuje nam przewodnika i wspólnie oglądamy starożytne miasto.

Na zwiedzanie warto przeznaczyć kilka godzin, ponieważ pomiędzy poszczególnymi zabytkami są dość spore odległości. Zdecydowanie warto zorganizować sobie rower, tuktuka czy inny środek transportu, który ułatwi przemieszczanie.

Wymarzone słonie

Kolejnym przystankiem jest upragnione safari. Od zawsze marzyliśmy, aby zobaczyć słonie w ich naturalnym środowisku. Z polecenia zdecydowaliśmy się na Park Narodowy Wasgamuwa. Wsiadamy do jeppa i objeżdżamy ogromny teren rezerwatu. Obserwujemy pojedyncze osobniki, a później całe stada słoni. To niesamowite i ekscytujące doświadczenie. Zdecydowanie polecamy ten rezerwat.

Zjawiskowe Kalkudah

Z terenów przypominających sawannę udajemy się na wschodnie wybrzeże. Szerokie, długie plaże, gorący piach, temperatura +40°C i setki palm. To do zaoferowania ma Kalkudah.

Kalkudah jednogłośnie stało się jednym z naszych ulubionych miejsc na Sri Lance. Nie rozumiem, dlaczego tak mało mówi się o wschodnim wybrzeżu.
Samo dotarcie do naszego resortu okazało się przygodą i nie lada wyzwaniem. Oczywiście jak zawsze spóźnieni, w środku nocy, przejeżdżamy przez coraz węższe drogi. Wokół ani jednej żywej duszy. Brak oświetlenia, mamy wrażenie, że przejazd zaraz się skończy, a my utkniemy gdzieś na pustkowiu. Na szczęście odnajdujemy nasz resort i bezpiecznie trafiamy na miejsce.

Pustynny bungalow

Tym razem postawiliśmy na odrobinę luksusu i wybraliśmy jako zakwaterowanie Karpaha Sands. Resort zachwyca swoim standardem i dbałością o detale. Prywatne bungalowy są wszechstronnie urządzone z dużym ogrodem i tarasem. Wszystko to zapewnia perfekcyjny relaks.

Ukojenie w basenie

Basen znajdował się w malowniczej scenerii palm. Samą przyjemnością było do niego wskoczyć i delektować się chwilą. W Karpaha Sands ilość wysokich palm zawróciła w naszych głowach.

Ciepłe wspomnienia jak promienie słońca o poranku

W Kalkudah widzieliśmy najpiękniejsze wschody słońca. Nawet teraz, jak o tym wspominam, marzę aby ponownie się tam znaleźć. Zdjęcia, które widzicie poniżej, oddają może jedną tysięczną tej magicznej chwili.

Czas na góry i wzgórza herbaciane

Krętymi drogami zmierzamy na coraz wyższe partie górskie. Żołądek podchodzi nam do gardła. Lekiem na to wszystko są wspaniałe widoki. Zatrzymujemy się w Elli, miejscowości, która słynie z gór otoczonych polami herbacianymi. Wybieramy hotel z panoramicznym widokiem i cieszymy się jego pięknem.

Ella Rock

Ella tętni nocnym życiem. Na spacerze spotykamy turystów różnych narodowości. Wieczorami słychać muzykę, można wyskoczyć do pubu na drinka, a nawet potańczyć. Za dnia do dyspozycji mamy wiele szlaków górskich. My wybieramy się na Ella Rock. Trasa jest bardzo malownicza. Wiedzie przez pola ryżowe, plantacje herbaty i las.

W lesie robi się gęsto od roślinności i różnych stworzeń. Cieszę się, że mieliśmy ze sobą lokalnego przewodnika. Co prawda towarzyszył nam zupełnie przez przypadek, ale zdecydowanie czuliśmy się bezpieczniej, mając go przy boku. Ulgę poczuliśmy zwłaszcza wtedy, kiedy ranger wypatrzył na trasie węża i ze stoickim spokojem odgarnął go patykiem na bok. Takich zwierzątek zdecydowanie unikamy. Przewodnik okazał się również przesympatyczną osobą z poczuciem humoru, dzięki temu dodatkowo ubarwił naszą wycieczkę. Nie dość, że dobrze znał tereny lasu, to był świetnym tropicielem. Pokazywał nam ukryte wśród gęstych zarośli przepiękne okazy ptaków i kolorowe jaszczurki.

Na szczycie podziwialiśmy nasycone zielenią góry, wyglądające jak z bajki. Ella Rock to idealne miejsce dla tych, którzy kochają urozmaicone trekkingi.

Nine Arch Bridge

Oczywiście nie mogło nas zabraknąć przy plastycznej scenerii słynnego wiaduktu kolejowego. Jest to jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w tej okolicy. Niestety mieliśmy zbyt mało czasu, aby zostać tu na dłużej, za to już następnego dnia obserwowaliśmy most z perspektywy pasażera pociągu.

Malownicza trasa Ella – Colombo

Spędziliśmy ponad 12 godzin w pociągu, aby dostać się z Ella do Colombo. I wiecie co? Nie żałujemy ani jednej minuty naszej podróży. Jest to tak wyjątkowy klimat, że z przyjemnością powtórzylibyśmy go ponownie. Ogromną różnorodność Sri Lanki mamy podaną dosłownie na tacy. Pogoda i krajobrazy zmieniają się z każdym pokonanym kilometrem. Słońce, deszcz, mgła. Góry, wzgórza herbaciane i palmy. Ta trasa utwierdza w przekonaniu, jak różnorodna i piękna jest Sri Lanka. Podobał nam się również klimat, który panował w pociągu. Sympatyczni ludzie, wiatr we włosach i kilka smakołyków w ręce. Podczas trasy próbowaliśmy lokalnych przekąsek. Nasze podniebienia urzekły przede wszystkim orzeszki z ziołami.

To jeszcze nie koniec

No tak - na Colombo powinniśmy zakończyć swoją podroż. Jednak w głowie mamy jeszcze jeden przystanek. Wujek Kithsiri ponownie może być z nami. Odbiera nas z peronu i wspólnie jedziemy dalej w stronę nadmorskiej miejscowości Galle. Poznajemy siostrę narzeczonej Thisury i całą Jej rodzinę. Wspólnie oglądamy słynny Fort i pobliskie plaże. Spędzamy razem popołudnia i wieczory. Ponadto jemy więcej niż jesteśmy w stanie zmieścić. Tutaj nie istnieje fraza „nie, dziękuję”. Jednak musimy przyznać, że nie ma nic lepszego, niż lankijskie potrawy, gotowane tradycyjnie w domu - palce lizać! 😊

To niesamowite, ile dobroci i troski spotkało nas od tych ludzi. Z całego serca dziękujemy za wszystko.

Jungle Beach

Jak sama nazwa wskazuje, plaża ta ulokowana jest pośród zieleni. Czarne kamienie dodatkowo podkreślają jej urok. Mimo braku słonecznej pogody w tym dniu, sceneria była i tak niezwykle plastyczna.

Domek w sercu natury

Dom znajduje się w środku dużego, tropikalnego ogrodu. Do dyspozycji mamy ogromny apartament z urokliwym prześwitem między ścianą, a dachem. Podobał mi się fakt, że apartament był otwarty na otaczającą go zieleń. Czuliśmy się, jakbyśmy byli w sercu natury. Duże okna, podwójne drzwi i dwa szerokie balkony z panoramicznym widokiem. Na koniec pobytu ostatnie trzy dni chcieliśmy spędzić w wyjątkowym miejscu. Pamiętam chwilę (jeszcze w Polsce), w której zobaczyliśmy zdjęcia naszego domku na Airbnb. Od razu wiedzieliśmy, że to jest to, czego szukamy. Lubimy miejsca na odludziu, w kontakcie z naturą. Co prawda, domek oddalony jest zaledwie 20 minut drogi samochodem od miasta Galle, jednak ulokowany jest w idealnym miejscu.

Nieproszeni Goście

Na wprost łózka znajdował się punkt widokowy na małpy (i ich ulubione drzewa), a na dole po trawie spacerował leśny waran, który zawsze uciekał, jak chcieliśmy mu zrobić zdjęcie. Zewsząd dochodziły do nas odgłosy dzikich stworzeń. Kontakt z naturą był tak bezpośredni, że nawet małpy nie czuły granic. Pewnej nocy mieliśmy ośmiu gości... albo powiem wprost – ośmiu małych złodziei.
Wyobraźcie sobie, że śpimy spokojnie. Budzi nas trzask, otwieramy oczy i dostrzegamy nad naszym łóżkiem uciekające małpy. Naliczyłam aż ośmiu złodziei, którzy wtargnęli do naszego pokoju. Siadłam na łóżku z niedowierzaniem i szybko zrozumiałam, że zostawianie owoców na stoliku przy oknie to nie jest dobry pomysł.

Relaks w basenie

Za dnia odpoczywaliśmy w prywatnym basenie z butelką przepysznej lokalnej whisky. Towarzyszyły nam dźwięki natury, które były jak najlepsza relaksacyjna muzyka. Właściciele przesympatyczni i bardzo dyskretni. Zadbali o to, aby nasz pobyt był wyjątkowy.

Wzruszające pożegnanie

Na lotnisku, podczas pożegnania, pierwszy raz w życiu pociekły łzy po naszych policzkach. Uściskaliśmy wuja z całych sił. Jesteśmy Mu wdzięczni za wszystko.
Chyba jeszcze nikt tak się o nas nie troszczył.

Dzięki wspaniałym ludziom, wiemy, że Sri Lanka to nasz drugi dom. Ba!
Słowo dom nabrało tutaj nowego znaczenia. Cudownie żyć ze świadomością, że praktycznie na drugim końcu świata, ktoś czeka na nasz powrót.

Przy kolejnych podróżniczych decyzjach, postanowiliśmy połączyć dwa sąsiadujące kraje. Wystarczy tylko 1,5 godzinny lot samolotem, aby przenieść się do zupełnie innego świata. Co Wy na to, aby jedne z najpiękniejszych plaż na świecie połączyć z górami i safari? Przepisem na tę mieszankę są Malediwy i ich sąsiadka Sri Lanka. Owe zestawienie sprawi, że Twoja podróż będzie niezwykle różnorodna.

Swój urlop rozpoczęliśmy rajskim wypoczynkiem na Malediwach. Ponownie jak dwa lata wcześniej zdecydowaliśmy się na wyspę lokalną. Tym razem decyzja padła na Fehendhoo i małą kwaterę Fehendhoo Stay. Wyspa zlokalizowana jest w Baa Atolu. Atol ten uważany jest za jeden z najpiękniejszych. Szczerze nie dziwimy się dlaczego. Po ostatniej podróży na Malediwy myśleliśmy, że piękniej być nie może, a tutaj taka miła niespodzianka. Wyspa długa i bardzo zielona, posiada przepiękny las tropikalny usiany palmami. Wokoło wyspy rozlane Sand Banki. Plaże jeszcze bardziej urokliwe niż te, które widzieliśmy na Fulidhoo. Bikini beach jest niesamowita, otoczona bujną roślinnością. Plażę od wioski dzieli niespełna kilometr drogi przez las palmowy. Mieszkańcy wyspy przeznaczyli duży teren na swobodne opalanie. Wiedziałam, że kolor wody jest nie do podrobienia, ale przyznam szczerze, że nie spodziewałam się aż takiej ilości zieleni, ponieważ trzy czwarte wyspy to las palmowy.

Dlaczego ponownie wybraliśmy wyspę lokalną?

Odpowiedź jest prosta. Oprócz niesamowitych widoków, które towarzyszą, nam na co dzień otrzymujemy coś jeszcze bardziej wartościowego — bezpośredni kontakt z lokalnymi ludźmi. Zakochaliśmy się w tym wyspiarskim kraju i dobrze wiedzieliśmy, że kiedyś do niego wrócimy. Drugi raz, zaryzykowaliśmy i polecieliśmy w porze deszczowej. Czerwiec okazał się jednak dla nas łaskawy, a plusem był brak innych turystów. I co najważniejsze, mieliśmy to, co kochamy najbardziej — plaże tylko dla siebie. Stąpaliśmy pośród lasu palmowego, zbaczając z głównej ścieżki, odkrywając małe dzikie plaże.

Czy Wy też tak macie, że stajecie w bez ruchu i robicie „stopklatki” w swojej pamięci? W końcu nie ma nic piękniejszego niż wspomnienia. Zatrzymywaliśmy się i uwiecznialiśmy każdy szczegół tego rajskiego pejzażu.

Malownicze sandbanki

Jeżeli nie na lądzie to na morzu czuliśmy się jak odkrywcy. Wsiadaliśmy na łódkę z Mohammedem (naszym gospodarzem) i pływaliśmy, szukając bezludnych wysp i malowniczych sandbanków. W okolicy wyspy Fehendhoo znajdziecie ich mnóstwo.

Bezludna wyspa

Definicją raju są dla nas bezludne wyspy. Tropikalna zieleń, piach, morze i tylko my. Świadomość, że jesteśmy na nich zupełnie sami, potęguje ich wyjątkowość.
A gdyby tak na niej z nich, spędzić trochę więcej czasu?

Mieliśmy w planie zostać jedną noc na bezludnej wyspie. Położyć się na plaży pod gołym niebem i wpatrywać się w gwiazdy. Zasnąć i obudzić się przy wschodzie słońca. Niestety pogoda i ocean przez porę monsunową był zbyt nieprzewidywalny, faktycznie mogliśmy utknąć i zostać odizolowani. Cieszyliśmy się zatem ich urokiem podczas dnia - może w przyszłości uda się spełnić to marzenie.

Fulhadhoo

Odwiedziliśmy również kilka razy sąsiadującą wyspę Fulhadhoo. Okazała się równie piękna, co Fehendhoo. Poniżej możecie zobaczyć plażę, która skradła nasze serca.

Pewnego dnia podczas wycieczki na Fulhadhoo, dopadła nas ulewa. Zanim spadły pierwsze krople deszczu, udało nam się uwiecznić aurę tego plastycznego zjawiska.

Smaki wyspy

Każde wypłynięcie w morze wiązało się z atrakcyjną dla nas czynnością — łowieniem ryb. Nie zapomnę mojej radości, kiedy po raz pierwszy poczułam, że coś chapsnęło za mój haczyk i z wielkim zaangażowaniem zaciągałam linkę. Podczas gdy ja zdobywałam obiad z łodzi, Karol ambitnie nurkował wraz z Mohammedem w poszukiwaniu ośmiornic. Złowione ryby i owoce morza jedliśmy w naszej restauracji. Restauracja, którą prowadzą właściciele naszego Fehendhoo Stay, jest znana na całej wyspie. Mieszkańcy nie bez powodu doceniają potrawy przygotowane przez żonę Mohammeda. Przez cały pobyt byliśmy zachwyceni każdym podanym posiłkiem. Przyzwyczailiśmy się również do tego, aby jeść tylko rękoma. Dzięki temu przenosiliśmy się w świat smaków i aromatów. Łasuch ze mnie straszny, a co za zaszczyt i przyjemność, kiedy wraz z Panią domu piekłam swoje ulubione ciasto. Gościnność i dobroć ludzi jak zawsze zachwyca.
Spacerując po wyspie, dostajemy zaproszenie na świeżo zrobiony breadfruit, kosztujemy lokalne przekąski i rozmawiamy o spokojnym życiu, które tutaj płynie.

Cudowni Gospodarze

Poniżej przedstawiamy Wam gospodarzy naszego Fehendhoo Stay. Wiecznie uśmiechniętą Shareefę i szefa wszystkich szefów Mohammeda. Ta dwójka od początku sprawiła, że nasz pobyt był wyjątkowy.

Malediwy po raz drugi nas zachwyciły. Z jakiegoś powodu mamy ogromny sentyment do tego wyspiarskiego kraju. Myślę, że to zasługa niesamowitych widoków i otwartości ludzi.

Tylko jaką wyspę wybrać spośród całego archipelagu Malediwów?

Znamy osobę, która pomoże rozwiać te, jak i inne wątpliwości. W naszej podróży dwukrotnie zaufaliśmy Dorotce. Pierwszy raz, dwa lata wcześniej pomogła nam w zorganizowaniu podróży poślubnej. Teraz też idealnie trafiła, polecając wyspę Fehendhoo. Poza tym przyjemnością było się ponownie zobaczyć i zjeść wspólny obiad 😊 Dorota to świetna organizatorka i przesympatyczna osoba. Jeżeli Malediwy stają się również Waszym celem i wiele pytań krąży po Waszych głowach, z czystym sumieniem polecamy Dorotkę. Warto zatem zajrzeć na jej stronę i skontaktować się z nią w celu dopasowania indywidualnej oferty. Uwierzcie nam - Dorotka potrafi spełniać marzenia.

Strona Główna - Polka na Malediwach

Odkryj z nami kolorowy świat i czarujące miejsca na Malediwach, Sri Lance i Seszelach!

Polka na Malediwach

Przyjemnie było uciec od zgiełku i odpocząć. Po dziewięciu dniach lenistwa przychodzi czas na kolejny przystanek naszej podróży. Podekscytowani, świadomi nowej przygody ruszamy na Sri Lankę.

Rodzinne ciepło Sri Lanki

Zaplanowaliśmy pobyt na Sri Lance, wiedząc, że od strony lokalnego mieszkańca poznamy jej zupełnie inne oblicze. Przemierzaliśmy setki kilometrów, podziwiając różnorodność Sri Lanki. Odwiedziliśmy wilgotne i zalesione tereny oraz pustynne i egzotyczne wybrzeże.

O RajciuO Rajciu

Wyobraź sobie wyspę, którą w całości zdobi las palmowy. Do dyspozycji masz rajskie plaże, oblane krystalicznie turkusową wodą. Budzi Cię szum morza i muskanie słońca. Każdy dzień płynie wolno, wyostrzają się zmysły. Poznajesz podwodny świat, nowe smaki kulinarne i życie mieszkańców wioski. W pewnej chwili nie wierzysz, że to dzieje się naprawdę i zapominasz o trudzie, który poświęciłeś, aby znaleźć się w tym miejscu. Nocą gwiazdy pokrywają całe niebo, a świecący plankton magicznie oplata Twoje ciało przy kąpieli morskiej. Liczy się dla Ciebie tylko obecna chwila. Słyszysz świat, który żyje wokół Ciebie. W końcu masz czas, żeby zwolnić, zastanowić się nad wszystkim, a co najważniejsze zrozumieć jak niewiele potrzeba by być spokojnym i szczęśliwym. Nowym kompanem stają się lokalne psiaki. Czworonożni przyjaciele śpią na Twoim tarasie, wcinając z Tobą kokosy i towarzyszą przy każdej wyprawie po dżungli.

Poznając słowo „Cap Tikus” i „Arak” od razu stajesz się tutejszy (alkohol wytwarzany z palmy). Po tym trunku nawet bariery językowe przestają istnieć. Zaprzyjaźniasz się z miejscowymi, wspólnie robicie ognisko i nocne party na dzikiej plaży. Czujesz, jakby świat się dla Ciebie zatrzymał, nie zwracasz uwagi, która jest godzina, ani nie orientujesz się, jaki jest dzień tygodnia. Zapewne szczęście dla każdego wygląda inaczej - my swoje znaleźliśmy na Togianach.

Nagroda za wysiłek

Po wielu godzinach morskiej podróży o świcie przypływamy na miejsce.
Z pokładu statku obserwujemy niezwykły archipelag Togian skąpany w złotych promieniach słońca. Mijamy różnej wielkości wyspy rozsypane po morzu Moluckim.

Z wioski Wakai czeka nas ostatni transfer prywatną łodzią na wyspę Malenge. Nasza czwórka ledwo mieści się na pokładzie. Wciskamy się obok siebie i z zachwytem obserwujemy mijane po drodze dzikie plaże Togian.

Sandy Bay Resort

Otwierają się nasze oczy ze zdumienia, kiedy dopływamy na miejsce. Zachwyca nas każdy fragment tej rajskiej wyspy. Witają nas małe drewniane chatki przy plaży. Spędziliśmy w nich osiem niezwykłych dni. Skromne warunki jednak jedyne w swoim rodzaju. Nie przeszkadzał nam brak ciepłej wody, prądu czy internetu.
Przyjemne odcięcie od reszty świata zostało wynagrodzone pięknymi widokami. Plaże wyjątkowe, kameralne i tylko dla nas. Nie mogliśmy się nimi nacieszyć, więc sami zobaczcie, jak prezentuje się ten rajski zakątek ziemi...

Spacery po dżungli

Czujesz zapach drewna i łupin kokosa ... szum wiatru i ciepłe wilgotne powietrze.

Sekretna plaża

Spacerując po dżungli docieramy do małej dzikiej plaży, która jest oddalona od Sandy Bay Resort niespełna 10 minut drogi. Prowadzi do niej kręta droga wśród wysokich palm. To właśnie na niej spędziliśmy wyjątkowy wieczór przy ognisku. Zaprzyjaźniliśmy się z lokalsami, którzy zrobili nam dużą przyjemność i zorganizowali klimatyczne spotkanie. Usiedliśmy wspólnie pod gołym niebem na drewnianych pieńkach, popijając araka z plastikowych kubków.

Lokalny fryzjer

Poniżej kilka fotografii przedstawiające strzyżenie na łonie natury. Powiem Wam, że nawet na pasemka można było się załapać. Jak widać, chłopaki Bintang i Eddie mocno dbają o swój wygląd.

Wycieczki po okolicy...

Na Togianach możecie odwiedzić jezioro z nieparzącymi meduzami Danau Mariona i swobodnie pływać wśród tych maleńkich stworzeń. Nieopodal tego niezwykłego jeziora czeka na was kolejna niespodzianka piękna plaża o nazwie Karina Beach.

Zachody słońca na wyciągnięcie ręki

Co wieczór wdrapywaliśmy się na pobliską skałę, aby podziwiać zachodzące słońce z naszej wyspy.

Wioska Pulau Papan

Pewnego dnia zrobiliśmy sobie małą wyprawę łodzią i odwiedziliśmy wioskę Pulau Papan. Wioskę otacza krystaliczna woda, a tuż nad nią na „szczudłach” stoją drewniane chatki. Sama okolica jest bardzo czysta i zadbana. Nasza obecność wzbudza duże zainteresowanie u dzieci. Zagadują, przybijają piątki i robią szalone miny do zdjęć. Spacerujemy wspólnie po drewnianym pomoście, który z Pulau Papan prowadzi na stały ląd. Tam docieramy do kolejnej wioski o nazwie Kadoda. To niesamowite, ale spotykamy się z ogromną otwartością i serdecznością jej mieszkańców. Z uśmiechem pozują do zdjęć i zaciekawieniem oglądają wykonane portrety. Mimo blokady językowej, dostrzegamy ogromną dobroć, która idzie prosto z ich serca. Zresztą zobaczcie sami te serdeczne i ciepłe uśmiechy.

Jeśli szukasz wspaniałej przygody i nieutartych szlaków, warto wyruszyć w ten wyjątkowy zakątek Indonezji. Wyspy Togian ukazały nam prawdziwie rajski i niezadeptany świat.

Indonezja mocno zakiełkowała w naszych sercach. Mam wrażenie, że właśnie ta wyprawa odwróciła nasz podróżniczy świat do góry nogami. Dzięki dzikim zakątkom Indonezji mocno podnieśliśmy swoją świadomość podróżowania i utwierdziliśmy się w przekonaniu jak bardzo kochamy wolność i niezależność. Teraz już wiemy, że nie wystarczy rajsko, musi być jeszcze dziko. Czuję też, że właśnie tutaj przełamaliśmy wszystkie swoje bariery. Marzymy teraz o dalekich zakątkach, a im trudniej będzie się do nich dostać, tym większa chęć ich poznania i ekscytacja.

Wróćmy zatem do tego, co miało miejsce w lipcu 2018 roku.
Szybkie spontaniczne decyzje doprowadzają nas na lotnisko w Dżakarcie. Tym razem nie jesteśmy sami, na lotnisku czeka na nas para pochłonięta zamiłowaniem do podróży. Czuję, iż właśnie ta wspólna pasja sprawiła, że przez trzy tygodnie pobytu czwórka ludzi, która nigdy nie poznała się wcześniej, rozumie się bez słów. Trafiliśmy na siebie kilka miesięcy przed wylotem, na jednej z grup podróżniczych. Wystarczyło kilka ambitnych rozmów, aby stwierdzić, że chcemy dołączyć do planu Kai i Adriana. Kupiliśmy bilety i ahoj przygodo!
Wraz z „Our Little Big Adventures” postanowiliśmy dostać się na Celebes Sulawesi.
Wspólnie przeżyliśmy setki niezwykłych chwil, które jeszcze bardziej zbliżyły nas do siebie. Czapki z głów za organizację. Wysiłek, który był konieczny do zdobycia tych lokalizacji, sprawiał nam największą frajdę i satysfakcję.

Pamiętajcie, w Indonezji nic nie jest pewne. Kilkukrotnie się o tym przekonaliśmy. Punktualny lot? Prom? Tutaj wszystko żyje swoim rytmem. Nie zdziw się, jak zarezerwujesz kajutę, a na miejscu dowiesz się, że sprzedali ich więcej, niż mają.
Takie sytuacje to norma, więc dzięki temu całą podróż towarzyszy Ci dreszczyk emocji.

Manado

Przed nami pierwszy wspólny lot ze stolicy Indonezji. Zmierzamy w stronę Manado, miasta na północnym wybrzeżu wyspy Celebes. Muszę przyznać, że Indonezyjskie linie wywołują u nas nie lada emocje. Na szczęście dolatujemy bezpiecznie. Docieramy do resortu Grand Luley późnym wieczorem. Szybka procentowa integracja i głęboki sen. Nazajutrz budzi nas bezchmurne niebo i gorące słońce, a basen kusząco mruga oczkiem na powitanie. Czas na relaks.

Okolica hotelu jest malownicza, zdobią ją piękne i bujne ogrody. Moją uwagę zwraca fontanna pomiędzy schodami, która jest niezwykle fotogeniczna.

Magiczne zachody słońca

Atutem naszego resortu był widok na wulkan Manado Tua. Co wieczór podziwialiśmy zachodzące słońce na jego tle. Zmieniające się barwy były magiczne.

Tangkoko National Reserve

Manado kojarzy mi się z odkrywaniem, dzikimi zwierzętami i piękną przyrodą. To tutaj zobaczyliśmy najpiękniejszą jak do tej pory rafę koralową Bunaken oraz Makaki Czubate i Tarsjusze w naturalnym środowisku.
Uwielbiamy trekkingi po rozległych terenach dzikiej przyrody, także już od samego początku wiedziałam, że wycieczka do Tangkoko National Reserve dostarczy nam wiele wrażeń. Park ten znajduje się w północnym rejonie Sulawesi, mniej więcej dwie godziny jazdy samochodem od Manado. Rezerwat obejmuje powierzchnię 8700 hektarów. Spotkać w nim można wiele gatunków roślin i zwierząt. Do flagowych należą tarsjery i czarne makaki czubate. Wraz z przewodnikiem trafiamy na spore stado Makaków. Jeden z najwidoczniej dominujących osobników pokazuje nam swoje ząbki, zaznaczając, kto tu rządzi. Zachowujemy bezpieczny dystans i uwieczniamy je w swoim obiektywie. Piękne stworzenia o ciemnym umaszczeniu z wyjątkową mądrością, którą dostrzegłam w ich spojrzeniu.

Przedzieramy się przez gęste chaszcze i zarośla, mamy wrażenie, że wręcz biegniemy za swoim przewodnikiem. Okazuje się, że celem jest gniazdo „Dzioborożca”. Po chwili uświadamiam sobie jak jesteśmy daleko, gdzieś na wyższych partiach lasu deszczowego obejmujących rezerwat.
Czekaliśmy kilka minut w skupieniu, a ja podziwiam tę nieskalaną roślinność. Słońce powoli zachodziło, przenikając delikatnie przez liście.

Nie udało nam się zobaczyć „Dzioborożca”, najprawdopodobniej wyruszył na polowanie i stwierdził, że nie ma ochoty szybko wracać. Nie mogliśmy już dłużej czekać, zbliżał się wieczór. Idealna pora, aby odszukać małe stworzonka z wielkimi oczami – Tarsjusze. Tarsjer, zwany również „Wyrak upiorny”, nie ma w sobie nic upiornego, może jedynie nocny styl życia. Tak naprawdę to słodkie, małe, włochate stworzonko z długim ogonem i wyłupiastymi oczami. W głowie pojawia mi się obraz jak z bajki o gremlinach. Na drzewie, wśród bujnej zieleni, wyłaniają się trzy pary błyszczących oczu. Jeden z nich słodko kręci główką, wzbudzając we wszystkich uśmiech. Są bardzo płochliwe, także staramy się opanować swój zachwyt. Przyglądamy się im zatem w spokoju i ciszy.

Bardzo szybko wokół nas nastaje absolutna ciemność. Głosy mieszkańców lasu stają się jeszcze bardziej słyszalne. Przyszedł czas na powrót. Na szczęście byliśmy wyposażeni w latarki, bez nich ani rusz, widoczność była de facto zerowa.

Spotkanie z rekinem wielorybim

Nadchodzi czas na kolejny przystanek naszej podróży – Gorontalo. W tym niezbyt atrakcyjnym mieście, mamy jeden cel – zobaczyć rekina wielorybiego. Udajemy się zatem wczesnym rankiem do jednej z rybackich zatoczek o nazwie Botubarani.
To właśnie tam można spotkać te piękne i wielkie stworzenia.
Pływanie z nimi to niesamowite doświadczenie, w moim przypadku przeplatane strachem i ekscytacją. Co tu dużo mówić, miałam dość sporo obaw i serce w gardle, ale wiedziałam, że taka okazja może się nigdy więcej nie powtórzyć. Zebrałam się w końcu na odwagę i zanurkowałam, wtedy jeden z osobników otworzył, swoją wielką paszczę zmierzając w moim kierunku. Zamarłam, przepłynął, pode mną muskając lekko swoją płetwą. Po chwili usłyszałam w oddali „Chciał się tylko z Tobą przywitać” – no tak, miałam gorące powitanie. Mieliśmy szczęście i obserwowaliśmy trzy osobniki. Takie doświadczenie długo zapada w pamięci. Zwłaszcza że były to nasze jedne z pierwszych styczności z tak dużymi morskimi stworzeniami.

Gorontalo było również miejscem, które otwierało nam drogę do naszego raju wyspy Malenge. To właśnie tutaj zasiedliśmy na prom TunaTomini do Wakai, aby spędzić na morzu 12 godzin. To nie koniec, w Wakai, czekał na nas ostatni przystanek i krótki dwugodzinny transfer prywatną łodzią. Nie ukrywam, aby dostać się na wyspę Malenge, trzeba się trochę wysilić, jednak wiem jedno – warto!

Sandy Bay Resort – jest jednym z najbardziej wyjątkowych miejsc, w jakich mieliśmy przyjemność nocować. Wyobraźcie sobie małe drewniane chatki u stóp dżungli z widokiem na morze. Togeany zdecydowanie zasłużyły na osobny post:

W cieniu kokosowych palm

Wyspy Togian to rajski zakątek ziemi znajdujący się na morzu Moluckim. Po wielu godzinach morskiej podróży docieramy na wyspę Malenge. Dziewicze widoki sprawiają, że zapominamy o trudzie, który poświęciliśmy, aby znaleźć się w tym miejscu. Odpoczywamy w drewnianych chatkach u stup dżungli.

O RajciuO Rajciu

Po siedmiodniowej sielance na Togianach, nadchodzi, czas na ponowny długi transfer. Pamiętam, że aby, dostać się z wyspy Malenge na Bali potrzebowaliśmy ponad 30 godzin podróży. Zajęło nam to dwa razy więcej czasu niż normalny odcinek Warszawa- Dżakarta. Byliśmy wymęczeni, prom w drogę powrotną nie był, dla nas łaskawy a lot z przesiadką sprawił, że jedyne, o czym marzyliśmy to zimny prysznic i łóżko. Niestety była to nasza ostatnia wspólna noc. Zakończyliśmy ją w Kucie na pobliskiej plaży z nostalgicznym nastrojem i masą pięknych wspomnień. Kaja i Adrian w planie mieli dalszy transfer w stronę Komodo, a my nasze ostatnie dni spędziliśmy na wyspie Bogów.

Sztuka balijska

Nastaje nowy dzień, wstajemy wcześnie, bezcenna jest dla nas każda chwila na Bali. Trzy dni to zdecydowanie za mało, staramy się maksymalnie wykorzystać swój czas. Po śniadaniu wyruszamy na poranny spektakl i lokalny taniec Barong. Taniec Barong stanowi nieodłączny element kultury balijskiej, związany jest z mitologią i hinduistycznymi rytuałami. Wspaniałe widowisko pełne muzyki, rytmicznego tańca i barwnych postaci. Polecamy, jeśli chcecie poznać lokalne legendy i poczuć duszę tego miejsca.

Kamienne bożki

Po przedstawieniu zmierzamy w stronę wioski Penglipuran. Niestety pogoda zaczyna płatać figle. Zbierają się chmury i pojawia się lekki deszczyk, znajdujemy jednak plusy całej sytuacji. Unosząca się mgła i parująca roślinność sprawiają, że park i kamienne posągi wyglądają jak z bajki. Dostrzegamy magię w każdym kamiennym bożku, podziwiamy precyzyjność ich wykonania i to, jak komponują się wśród malowniczych krajobrazów.

W drodze powrotnej mijamy nasycone zielenią tereny Bali. Spontanicznie z piskiem opon zatrzymujemy się co jakiś czas. Mój mąż ma dar, wypatrywania plastycznych miejsc. Fotografia poniżej przedstawia przypadkowo napotkaną drogę na Bali.

W małych wioskach oglądamy, piękne orientalne świątynie. Obserwujemy miejscową ludność wyznania hinduskiego, która zanosi dary dziękczynne. Wszystko uzupełnia dźwięki dzwoneczków i zapach kadzidełek. Odpływamy na chwilę, Bali na swój niezwykły urok.
Po drodze wybieramy ustronną restaurację na obiadokolację w uroczej okolicy z widokiem na wulkan Gunung Batur. Zimne piwko w takich warunkach smakuje wybornie.

Pola ryżowe

Najedzeni do syta podążamy w stronę słynnych pól ryżowych. I tutaj pojawia się nasze rozczarowanie. Dostrzegamy wielkie kolorowe napisy, huśtawki, kolejki, nie tego szukaliśmy. Wyobraziłam sobie rozległe pola ryżowe z lokalnymi ludźmi w trakcie pracy. Pola ryżowe Tegalalang są piękne, zadbane jednak ciężko zrobić, chociażby jedno zdjęcie bez dodatkowych gości. Tłumy na początku trasy, potrafią przytoczyć, jednak nie pozwalamy się tak szybko zniechęcić. Idziemy jak najdalej, szukając mniej zatłoczonych ścieżek. Na szczęście im dalej, tym tlumów mniej. Planujemy w przyszłości odwiedzić bardziej odległe tereny, żeby zaspokoić swój niedosyt. Niemniej jednak cieszymy się, że Tegalalang mieliśmy na trasie i pola ryżowe udało się zobaczyć chociaż w takiej odsłonie.

Wśród tropikalnej zieleni

Ostatnie dwa dni na Bali spędziliśmy w UlunUbud Resort & Spa. Mamy szczęście, bo dostajemy ogromny apartament z prywatnym basenem. Jako niespodziankę, podnieśli nam standard rezerwacji. Bardzo miłe powitanie. 😊
Hotel ulokowany jest wśród przepięknej tropikalnej zieleni na wzgórzu z widokiem na rwące koryto rzeki. Architektura Hotelu w stylu balijskim, wszędzie spotkamy piękne kamienne bożki zdobiące ogród. Strefa relaksu z basenem na rozpościerający się przed nami las tropikalny. Zewsząd słychać szum wody i odgłosy ptaków.

Spacerujemy wąskimi uliczkami, pijemy pyszną lokalną kawę i wylegujemy się przy basenie. Tak mijają nam ostatnie chwile tej pięknej przygody. Czujemy ogromny niedosyt, za mało, za krótko. Bali urzekło nas swoim niepowtarzalnym klimatem. W naszym życiu pojawiają się miejsca, które utwierdzają w przekonaniu, że musimy do nich wrócić. Takie jest Bali, jak i cała Indonezja. Pokochaliśmy ten kraj za jego niesamowitą różnorodność. To miłość, która sprawia, że szybko musimy postawić tu na nowo swoje stopy.

Na celowniku mamy Moluki Południowe. Niestety sytuacja na świecie przez Covid19 zniszczyła nasz piękny plan podróży. Mieliśmy ponownie zawitać w Indonezji jesienią 2020. Jednak jak to się mówi, co się odwlecze to nie uciecze…i tego się trzymajmy 😊

Święto „Eid al-Adha” zwane również jako „Święto Poświęcenia” jest jednym z najważniejszych świąt religijnych w kalendarzu islamskim. Obchodzone jest na całym świecie przez muzułmanów z okazji zakończenia hadżdż, całorocznej pielgrzymki do Mekki. Malediwy obchodzą to święto na swój własny i wyjątkowy sposób. „Eid al-Adha” wypełnione jest radością, kolorami i muzyką.
Malediwczycy uciekają z gwarnej stolicy i podróżują pomiędzy wyspami, aby świętować i łączyć się w tych wyjątkowych chwilach z przyjaciółmi i rodziną.

Mężczyźni ubrani w tradycyjne stroje z uśmiechem na twarzach wystukują rytmy na bębnach „boduberu”, przynosząc szczęście i harmonię mieszkańcom wyspy. Każde gospodarstwo domowe przygotowuje obfite i smaczne jedzenie, zapraszając sąsiadów, jak i nowo poznanych na wspólny posiłek. Dzień zaczynamy się od porannej modlitwy. Meczet pełny jest wiernych. Zaraz po śniadaniu dzieci i młodzież gromadzą się na „fenkulhi”.

Jak najlepiej opisać tę zabawę? Bitwa na woreczki z zabarwioną wodą. To trochę jak nasz „lany poniedziałek”, ale dodano mu trochę charakteru i koloru. Dzieci dzielą się na grupy, ukrywają w swoich „bazach” czekając na kompanów kolorowej i mokrej zabawy. Dorośli natomiast w refleksji nad obecnym życiem skupią się na otaczającej muzyce i tańcu, który wypełni resztę popołudnia i wieczoru. Dla tego festiwalu wiek nie ma znaczenia, jednoczą się starzy i młodzi we wspólnej radości.

Wczesnym rankiem budzą nas okrzyki radości. Z zaciekawieniem idziemy pospacerować po wiosce zorientować się co się dzieję. Pod nogami wszędzie widzimy kolorowe plamy rozlanej wody. Nie przechodząc pięciu metrów zostaję „napadnięta ”. Moja twarz usmarowana jest na czerwono, a biała koszulka cała mokra z nowymi kolorami tęczy. Pierwszy szok, chwila zawahania i ….. ooo tak!  Spodobało mi się! Otrzymuję od dzieciaków swoją woreczkową broń i wyruszam na bitwę. Karol podążając bocznymi uliczkami zrobił kilka fotek, ale szybko zorientował się,  że robi się zbyt niebezpiecznie dla naszego sprzętu  i zanosi aparat do kwatery. Wraca, ze zdwojoną siłą i zaczynamy zabawę, poczuliśmy się jak małe beztroskie dzieci na szkolnym podwórku. Po zabawie wróciliśmy do domku, wykąpana  i czysta wychodzę na zewnątrz – i znowu to samo. Tym razem kilka wiaderek pełnych wody, ląduje na mojej głowie. Piorunem zrozumiałam, że sucha dzisiaj nie będę. Przyglądamy się topieniu kukły w morzu w „wesołych barwach” na naszych twarzach i ubraniach.

Przygotowania do Eid, mieliśmy przyjemność obserwować już od kilku dniu. Próby na scenie, przeróżne układy taneczne, tworzenie muzyki i pięknych dekoracji. Od samego początku doświadczyliśmy moc tego święta i zakochaliśmy się w zaangażowaniu i kreatywności mieszkańców. Najpiękniejszy w tym wszystkim był fakt, że sami mogliśmy w nim uczestniczyć. Zostaliśmy zaproszeni na wspólny posiłek i wszystkie zabawy z nim związane. Dzięki temu zintegrowaliśmy się z mieszkańcami i poczuliśmy się tak jakbyśmy należeli do tej wielkiej Malediwskiej rodziny.

Spacery po wyspie

Każde wyjście z naszego guest housa, kończyło się nową znajomością.
Poznajmy uroczą córeczkę kucharza, żonę właściciela domu czy sąsiadów.
Czujemy się jak wyjątkowi goście.

Pewnego dnia podczas przechadzki po wiosce, sympatyczny staruszek zaprasza nas do swojej posiadłości. Wskazuje nam miejsce, w którym mamy usiąść. Przynosi kokosa, rozłupuje na naszych oczach. Starannie obiera i dzieli na dwie porcje. Podaje do ręki każdy kawałek i spogląda z zadowoleniem, widząc, że smakuje. Uwielbiamy kokosy, także dla nas to sama przyjemność. Przy okazji przedstawia swojego wnuczka i pokazuje swoje warunki mieszkalne. Z uśmiechem żegna i zaprasza ponownie :)

Prapradziadek

Poznajemy również najstarszą osobę mieszkającą na wyspie Fulidhoo.
Mimo wieku, mężczyzna niezwykle aktywny. Co dzień spotykany na spacerach. Z tego co się doliczyliśmy w jednym domu mieszkało 12 osób. Staruszek jest ojcem, dziadkiem, pradziadkiem a nawet prapradziadkiem.

Piękne jak księżniczki

Z zachwytem obserwowałam różnorodne kreacje dziewczynek.
Mamy dbają o każdy detal garderoby swojej pociechy. Ozdoby do włosów, biżuterię a przede wszystkim o intensywne kolory sukienek.
Ten okres minie, kiedy nadejdzie czas dojrzałości, a hidżab zakryje każdy kosmyk włosów...

Przez te kilka dni, odkryliśmy każdy zakamarek wyspy. Poznaliśmy praktycznie wszystkich jej mieszkańców. Za nami masa pięknych wspomnień. Święto Eid wyjątkowo ubarwiło nasz wyjazd i dostarczyło wiele ekscytujących momentów. Zagłębiliśmy się w piękną lokalną tradycję, spróbowaliśmy, przepysznego jedzenia a przede wszystkim zintegrowaliśmy się z tutejszą społecznością.